Page 1 of 11
มันฝืนระงับยับยั้งความตื่นเต้นและแรงปรารถนาที่จะต่อสู้ภายในใจเยี่ยงนายพรานอันช่าชองชำนาญ มันโยนเหยื่อล่อที่ตระเตรียมเอาไว้นานออกไปก่อน
จั่วม่อสมองเลอะเลือน จิตใจพร่าเบลอ ฤทธิ์สุราพลุ่งพล่านอยู่ในอกราวกับลูกไฟกลุ่มหนึ่ง!
ลูกไฟนี้คล้ายต้องการแผดเผาร่างของมันให้เป็นมอดไหม้จุณ มันรู้สึกราวกับว่ากล้ามเนื้อแต่ละมัดกำลังลุกไหม้ ไม่ต่างจากท่อนฟืนที่ชุ่มโชกไปด้วยน้ามันเชื้อเพลิง!
มิหนำซ้ายังมิใช่ลูกไฟแค่หนึ่งดวง ทั้งในทรวงอกและบนแผ่นหลังของมัน คล้ายมีลูกไฟอยู่หลายดวง ประชันความร้อนแรงกันเอง!
ร้อนเหลือเกิน! กระหายเหลือเกิน!
ร่างของเสิ่นอวี้คล้ายบัดเดี๋ยวใกล้บัดเดี๋ยวไกล บัดเดี๋ยวแจ่มชัด บัดเดี๋ยวพร่าเลือน จั่วม่อดวงตามึนเมา จิตใจเลอะเลือนไปหมด
สุรานี้… … ช่างมีฤทธิ์ร้อนแรงโดยแท้… …
“เสิ่นอวี้ เจ้าช่างหน้าด้านไร้ยางอายนัก คิดข่มเหงเซี่ยวม่อเกอตอนที่มันเมามายกระมัง! เป็นไร? เจ้าคิดเล่นสนุกหรือ? ข้าหลันหยงจะเล่นเป็นเพื่อนเจ้าเอง!” หลันหยงกล่าวอย่างเย็นชา
วันนี้เซี่ยวม่อเกอหักหน้าเสิ่นอวี้หลายครั้งหลายครา หากปล่อยให้ทั้งสองต่อสู้กัน เซี่ยวม่อเกอต้องไม่มีจุดจบที่ดีเป็นแน่ สำหรับตัวมันเอง แม้Page 2 of 11อาจจะต้องอับอายขายหน้าอยู่บ้าง แต่นอกเสียจากว่าตระกูลเสิ่นต้องการเปิดศึกเป็นตายกับตระกูลหลัน มิเช่นนั้นเสิ่นอวี้ย่อมไม่กล้าเอาชีวิตมัน
ดังนั้นในเวลาเช่นนี้ หลันหยงยืนหยัดเข้าขวางอย่างไ
