ันย่อมไม่ปล่อยให้ต้าเหรินเป็นอันตราย อย่าห่วงไปเลย”
“อา ข้าหวังจริง ๆ ว่าต้าเหรินจะกลับมาเร็ว ๆ”
“ข้าก็เช่นกัน… ….”
ทันใดนั้นเอง ปรมาจารย์จี๋เหว่ยกับซุนเป่าปรากฏตัวต่อหน้าทุกคนพวกมันหยุดสนทนากันทันที บางคนดวงตาเริ่มเป็นประกาย
ครั้งสุดท้ายที่สองปรมาจารย์ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันเช่นนี้ ทั้งสองก็ได้นำพวกมันเข้าสู่การศึกษาแผนผังปิศาจอย่างเอาเป็นเอาตาย ดุจดั่งทำศึกสงครามก็มิปาน แม้ว่าจะยากลำบากผิดธรรมดาก็ตาม แต่ทุกครั้งที่นึกย้อนกลับไป พวกมันยังรู้สึกตื่นเต้นเร้าใจไม่คลาย
และยังเป็นครั้งเดียวกัน ที่ช่วยให้พวกมันในที่สุดก็ได้ตระหนักถึงพลังอำนาจที่พวกมันถือครอง!
เนื่องจากปิศาจที่ต้องเข้ารับการสลักแผนผังปิศาจได้ลดน้อยลง การผ่อนคลายหลังจากตึงเครียดมานาน กลับทำให้พวกมันกระวนกระวายใจหลายคนถึงกับรู้สึกห่อเหี่ยวและเกียจคร้านไปเลย
ดังนั้นเมื่อสองปรมาจารย์ปรากฏตัวขึ้นด้วยสีหน้าท่าทีเช่นนี้อีกครั้งความตื่นเต้นเร้าใจของพวกมันพลันถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมา ทุกผู้คนสงบปากสงบคำลงทันที มองไปยังสองปรมาจารย์เป็นตาเดียว
จี๋เหว่ยสีหน้าเครียดขมึง ไม่อ้อมค้อมมากความ กล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า “คราวนี้เราได้รับคำสั่งด่วนที่สุดจากกงซุนต้าเหริน!”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังอื้ออึงในบัดดล ผู้คนสีหน้าตึงเครียดขึ้นทันตาหรือว่าสถานการณ์สงครามเกิดการเปลี่ยนแปลงอีก?
ซุนเป่าไม่ห้ามปรามเสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่ด้านล่าง เพียงกล่าวเสียง
