ายมหายักษ์ตัวหนึ่งกำลังหายใจ
… …
กงเหยี่ยเสี่ยวหรงนำทัพเข้าช่วยเหลือกองพันเทียนหวนที่เหลือรอดมาจากอาณาจักรศิลาดำ มันเมื่อหันไปเห็นกองทัพอสูรที่ไล่ติดตามมาหลบหนีหายไปก็ไม่ได้สั่งให้ไล่ติดตาม เนื่องเพราะมันต้องการทราบเสียก่อนว่ารายละเอียดของเรื่องราวเป็นอย่างไร
ขณะที่รับฟังแม่ทัพนายกองที่เหลือรอดบรรยายสถานการณ์ที่เกิดขึ้นใบหน้าของมันยิ่งมายิ่งเขียวคล้า เมื่อฟังว่ากงซุนชาโจมตีสังหารพวกมันอย่างไม่ลังเล เจตนาฆ่าฟันอันเข้มข้นก็ปะทุขึ้นในดวงตา เป็นประกายเจิดจ้าดุจสายฟ้าอันเกรี้ยวกราด
มันตกลงใจแจ้งให้สำนักเร่งสืบเสาะความเป็นมาที่แท้จริงของกงซุนชา ยามนี้มาหวนคิดทบทวนดู กงซุนชาคล้ายไม่ได้หวั่นเกรงเทียนหวนแม้แต่น้อย ท่าทีของอีกฝ่ายแม้ไม่อาจบอกได้ว่ามีไมตรี แต่ก็ไม่ถึงกับเคียดแค้นชิงชัง เมื่อขบคิดจนถี่ถ้วน กงเหยี่ยเสี่ยวหรงก็ได้ข้อสรุป ท่าทีของกงซุนชาสามารถเรียกได้ว่าเป็นความไม่หวาดกลัว
เห็นได้ชัดว่ากงซุนชาเชื่อมั่นในพลังอำนาจของตนอย่างเปี่ยมล้นกระทั่งเผชิญหน้ากับเทียนหวน พวกมันยังไม่กลัวเกรง
นี่ไม่ใช่ท่าทีที่คนทั่วไปจะมีได้ ต้องเป็นขุมกำลังที่ยิ่งใหญ่ไม่ด้วยกว่าเทียนหวนเท่านั้น!
ซึ่งความจริงกงเหยี่ยเสี่ยวหรงพอทราบข่าวว่าปรากฏกองทัพอสูรเข้าจู่โจมอาณาจักรศิลาดำ มันก็ทราบว่ามันกระทำผิดพลาดร้ายแรง กองทัพอสูรขบวนนี้ซุ่มซ่อนอยู่ด้านข้างของพวกมันตลอดเวลาโดยที่พวกมันไม่ระแคะระคาย เฝ้ารอโอกาสอันดีงามท
