ก้างปลาที่ติดอยู่ในลำคอของพวกมัน ให้พวกมันอึดอัดขัดข้อง อย่าปล่อยให้พวกมันได้อยู่สุขสบาย!”
จั่วม่อสุ้มเสียงเปลี่ยนเป็นขึงขัง
“เจ้าอาจเป็นแม่ทัพฝีมือดี แต่เรื่องเช่นนี้เจ้าทำไม่ได้แน่ ทว่าข้าทำได้!”
จั่วม่อตบอกเสียงดังสนั่น กล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง “ข้าก็คือเจี้ยจู่แห่งอาณาจักรทะเลเมฆ ทีนี้เจ้าคงรู้แล้วกระมังว่าระหว่างข้ากับพวกมันเป็นเรื่องราวใด ข้ามีกองทัพมากมาย มีค่ายหลอมสร้างฝีมือเยี่ยม ข้ายังมีทั้งซิวเจ่อ อสูรและปิศาจอยู่ใต้ร่มธง หากเจ้ารับปากติดตามข้าหนึ่งร้อยปีเราจะเสริมสร้างกำลังและความแข็งแกร่งของเรา ยังจะกลัวไม่ได้เหยียบย่าวัดเสวียนคงดุจเหยียบย่าหนอนแมลงอีกหรือ?”
“พี่น้อง!” จั่วม่อเร้าอารมณ์อย่างต่อเนื่อง “แค่หนึ่งร้อยปีเท่านั้นเพียงส่วนเล็ก ๆ ในชีวิตเจ้า เทียบกับความแค้นลึกล้าดุจห้วงสมุทรของเจ้ายังไม่คุ้มค่าอีกหรือไร? การค้าที่ได้เปรียบถึงเพียงนี้เจ้าจะยังหาได้จากที่ใดอีกเล่า!”
“ประเสริฐ! ข้าตกลง!” เปี๋ยหานเงยหน้าโพล่งขึ้นอย่างกะทันหันใบหน้าเต็มไปด้วยรังสีฆ่าฟัน “เจ้ากล่าวไม่ผิด ข้าต้องการให้พวกมันกินไม่ได้นอนไม่หลับ! เรามีชีวิตอยู่อีกหนึ่งวัน พวกมันก็ต้องยากจะข่มตานอนอีกหนึ่งวัน!”
ฟู่ฟงอ้าปากค้าง เหม่อมองเตี้ยนเซี่ยของมันอย่างโง่งม มันไม่คาดฝันว่าเตี้ยนเซี่ยจะตอบตกลงในลักษณะนี้ มันถึงกับคิดร่าไห้แต่ไร้น้าตา …คนประเภทใดกันทำการค้าไม่ต่อรองราคา?
“ประเสริฐ!” จั่วม่อปร
