บมือ กล่าวยกย่องชมเชยเปี๋ยหานไม่ขาดปาก“บุรุษที่แท้จริงต้องเด็ดขาดเช่นนี้เอง!”
เถาซิงหน้าซีดเผือด ข้อตกลงทางการค้าที่เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตามันนี้ขู่ขวัญมันจดหวาดกลัวแทบตาย หนึ่งร้อยปี! เพียงกล่าววาจาไม่กี่คำก็ตกลงเป็นทาสหนึ่งร้อยปี!
บัดนี้มานึกดู ตัวอ่อนปิศาจที่มันต้องจ่ายในวันนั้นนับเป็นราคาที่ย่อมเยามากจริง ๆ! มันมองเปี๋ยหานด้วยความเห็นอกเห็นใจอย่างสุดซึ้งเด็กอันน่าสงสาร เจ้าช่างน่าเวทนาเหลือเกินที่ต้องมาร้องขอความช่วยเหลือจากจอมมารร้ายตนนี้
จั่วม่อพลันหันไปหาเถาซิง “เหล่าเถา เรื่องวัตถุดิบ… …”
เถาซิงผู้กำลังตกอยู่ในสภาวะขวัญหนีดีฝ่อแทบสะดุ้งโหยง “อา อาอา อ๊า! วัตถุดิบ… … ใช่ วัตถุดิบ โอ้ โอ้ โอ้ วัตถุดิบ… … ไม่มีปัญหา! ข้าจะจัดเตรียมให้ทุกอย่าง ใช้ได้ตามสบายเลย!”
จั่วม่อยินดียิ่ง ตบไหล่เถาซิงอย่างเป็นกันเอง “เหล่าเถา ข้าล่วงรู้อยู่แล้วว่าเจ้าเป็นคนที่เข้าใจข้าที่สุด!”
เถาซิงใบหน้าเกือบแข็งทื่อ ผงกศีรษะรัว ๆ “นี่เป็นสิ่งที่ข้าควรทำอยู่แล้ว!”
มันหวาดกลัวแทบตายแล้ว… …
น่ากลัวจริง ๆ
ในทะเลแห่งจิตสำนึก
“หนึ่งร้อยปีน้อยเกินไปแล้ว!” ผูเยาไม่พอใจนัก
“เจ้าสมควรทำสัญญาชั่วชีวิต รับรองว่ามันยังคงตอบตกลง” เว่ยกล่าวอย่างยิ้มแย้ม “หากเจ้าช่วยมันแก้แค้น”
จั่วม่อเหลือกตา “ข้าเซี่ยวม่อเกอ เมื่อทำการค้ายังคงมีศีลธรรมประจำใจ”
ทันใดนั้นสุ้มเสียงของมันเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมจริงจัง “ข้าต้องใช้พลังเทพ”
ผูเ
