ปู้เกิ้นกล่าวกับคนในมุมมืด “เจ้าทำไม่สำเร็จ”
“สตรีข้างกายมันร้ายกาจยิ่ง” สุ้มเสียงเก่าแก่โบราณแว่วออกมาจากความมืดในมุมห้อง ผู้พูดหยุดชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะกล่าวอีกว่า “ข้าจะไม่ลงมือเป็นครั้งที่สอง สตรีสองนางข้างกายมันล้วนมีพลังฝีมือร้ายกาจสุดหยั่งถึงทั้งคู่!”
ปู้เกิ้นคล้ายไม่ประหลาดใจ เพียงกล่าวว่า “เจ้ากลัวแล้ว”
ไม่มีคำตอบจากในมุมมืด ผ่านไปหลายอึดใจ สุ้มเสียงแก่ชรานั้นค่อยยอมรับ “มิผิด ข้ากลัวจริง ๆ”
“เจ้าทราบหรือไม่ว่าเจ้าไฉนไม่มีปัญญาแก้แค้นสำเร็จ?”
? หยุดเพ้อฝันเสียที! มีจอมปิศาจด่านไสว้ตนใดที่จิตใจอ่อนแอเยี่ยงเจ้าวาจาเย็นชาของปู้เกิ้นประดุจค้อนเหล็กหวดฟาดลงบนแผ่นน้าแข็ง ทำลายปราการป้องกันทางจิตใจอันเปราะบางของฝ่ายตรงข้ามอย่างไม่ปราณี
ชั่วอึดใจต่อมา เจตนาฆ่าฟันก็สลายหายไปโดยปราศจากร่องรอย เงาร่างที่ดูเหน็ดเหนื่อยก้าวเดินออกมาจากเงามืด สุ้มเสียงแก่ชราแฝงเค้าเหนื่อยล้าอย่างลึกล้า “เจ้ากล่าวไม่ผิด ข้าไม่มีวันบรรลุถึงด่านไสว้ได้”
“ข้าสามารถช่วยเจ้าล้างแค้น” ปู้เกิ้นกล่าวอย่างกะทันหัน
อีกฝ่ายนิ่งเงียบงันไปนาน
“แต่ในทางกลับกัน ข้าต้องการชีวิตของเจ้า” ปู้เกิ้นพลันผุดลุกขึ้นก้าวเดินออกไปโดยไม่เหลียวมองแม้สักแวบ “เมื่อเจ้าคิดตกแล้ว ค่อยมาหาข้าเถอะ”
ก่อนที่ปู้เกิ้นจะออกไปพ้นประตู สุ้มเสียงแหบแห้งดังขึ้นเบื้องหลัง“เจ้าจะช่วยแก้แค้นแทนข้าได้อย่างไร?”
ปู้เกิ้นชะงักเท้า ไม่หันหน้ากลับมา เพีย
