ะยังดิ้นรนไม่เลิกรา มิสู้รักษาหน้าและจากไปเงียบๆ จะดีกว่า
ยิ่งไปกว่านั้น วันที่สามกงจู่จะมาถึงก็กระชั้นเข้ามาทุกขณะ ทั่วทั้งนครมหาสันติเหมือนเตาไฟที่เติมเชื้อเพลิงเข้าไปอย่างต่อเนื่อง ผู้คนยิ่งมายิ่งคึกคักกระตือรือร้น หัวข้อสนทนาล้วนแล้วแต่ไม่พ้นเรื่องราวเกี่ยวกับสามกงจู่โฉมงาม
เปี๋ยหานกับฟู่ฟงนั่งรออย่างเงียบงัน เถาซิงกับซู่หลงอยู่เป็นเพื่อนพวกมัน
สองนายบ่าวคู่นี้มาเสาะหาจั่วม่อ ซู่หลงเป็นผู้ให้การต้อนรับพวกมันแทน โดยไม่รบกวนจั่วม่อ เปี๋ยหานพอฟังจากซู่หลงว่าจั่วม่อกำลังหาทางช่วยชีวิตปิศาจกองพันบาปเคราะห์ จึงนั่งลงรอคอยเงียบ ๆ
มันมีความอดทนมากพอ
ทันใดนั้นประตูห้องเปิดกว้าง จั่วม่อเดินออกมา
“จั่วม่อ!” ฟู่ฟงร้องทักทายอย่างฉับพลัน
จั่วม่อสังเกตเห็นอาคันตุกะแปลกหน้ามารออยู่ที่หน้าประตูแต่แรกมันพอเดินออกมาพลันได้ยินเสียงเรียกชื่อนี้ เห็นได้ชัดว่าตกตะลึงพรึงเพริด แต่เมื่อเห็นหน้าฟู่ฟง ต้องประหลาดใจยิ่ง “ฟู่ฟง!”
คนทั้งสองเคยพบพานกันหลายครั้ง ทั้งยังเคยทำการค้าที่ดีรายหนึ่งต่างบังเกิดความประทับใจในตัวอีกฝ่ายอย่างลึกล้า
“มันเป็นอย่างไรบ้าง?”
“มันเป็นอย่างไรบ้าง?”
กล่างพลางเดินนำเข้าไปในห้องก่อน เปี๋ยหานกับฟู่ฟงรีบตามเข้าไปอย่างกระชั้นชิด
พวกมันพอเห็นปิศาจกองพันบาปเคราะห์ยืนนิ่งเงียบประหนึ่งหุ่นเชิดเปี๋ยหานดวงตาทอประกายวูบ ตัวมันเองคล้ายไม่ขยับเคลื่อนไหว แต่ปิศาจกองพันบาปเคราะห์ร่างหายวับไป
