ฉุนอวี๋เฉิงกวาดตามองรอบ ๆ อย่างสนอกสนใจ “ที่นี่คืออาณาจักรปิศาจ?”
“ถูกต้อง ที่นี่เรียกว่าอาณาจักรเรือนกล้วยไม้ อาณาจักรที่อยู่ใกล้เคียงเรียกว่าอาณาจักรศิลาดำ ถูกเทียนหวนยึดครองเอาไว้ แต่เราไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของพวกมัน ส่วนพวกมันก็ไม่มารังควานหาเรื่องเรา” กงซุนชาแนะนำสถานการณ์โดยคร่าว ๆ
ซิวเจ่อที่พบเจอระหว่างทางพากันน้อมกายคารวะพวกมันแต่ไกล
“เช่นนั้นเจ้ามีพาหนะปิศาจหรือไม่?”
ตระกูลซิงหลัวมีพาหนะปิศาจที่พวกมันเลี้ยงไว้ พอได้ยินแม่นางน้อยต้าเหรินเรียกหาฉุนอวี๋เฉิงเป็นศิษย์น้อง อาซาเก๋อก็ตระหนักถึงศักดิ์
มันสามารถนึกภาพออกเลยทีเดียว กงเหยี่ยเสี่ยวหรงเมื่อทราบเรื่องที่เกิดขึ้น สีหน้าจะต้องน่าดูชมไม่น้อย!
แม่นางน้อยชักเริ่มรู้สึกสนใจกองทัพอสูรที่ผุดขึ้นอย่างกะทันหันขบวนนี้อยู่บ้าง ที่นี่คือดินแดนปิศาจ การที่กองทัพอสูรปรากฏขึ้นย่อมไม่ใช่เรื่องปกติ ยิ่งไปกว่านั้น กองพันอสูรทัพนี้ปรากฏขึ้นอย่างเหมาะเจาะพอดีเกินไป ไม่ว่ามองจากมุมใด นี่เป็นการบุกโจมตีที่คาดคำนวณแผนการเป็นมั่นเหมาะ ลอบจู่โจมสำเร็จอย่างงดงาม
กงเหยี่ยเสี่ยวหรงประมาทเกินไปจริง ๆ!
ฉุนอวี๋เฉิงกระทั่งใบหน้ายังไม่เงยขึ้นมอง ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองต่อข่าวคราวอันใด
อาซาเก๋อตื่นตระหนกสุดระงับ มันจู่ ๆ ก็นึกถึงเรื่องราวบางประการรีบกล่าวว่า “ต้าเหริน! ผู้น้อยอาจจะล่วงรู้ว่ากองทัพอสูรขบวนนี้เป็นผู้ใด”
“เจ้ารู้รึ?”
?” อาซาเก๋อสีหน้าทอแววเห
