สิ่ง สีหน้าประหลาดใจอยู่บ้าง
“มีเรื่องอันใด?” เงามืดถาม
“มองไปทางนั้น สตรีงดงามในอาภรณ์สีดำนางนั้น นางไม่รวบรัดธรรมดา” บุรุษชุดดำบุ้ยปากไปทางหนึ่ง “หนึ่งงดงาม หนึ่งอัปลักษณ์ เป็นการผสมผสานที่ไม่เหมือนใครจริง ๆ!”
“อืมม์?” เงาดำงงงันวูบ “ถูกของเจ้า นางไม่ธรรมดา! แต่สตรีอีกนางก็ดูเหมือนจะมีปัญหาอยู่บ้าง”
บุรุษชุดดำดวงตาคล้ายค่อย ๆ ชิมรสอย่างระมัดระวัง ใบหน้าทอแววประหลาดใจยิ่งกว่าเดิม “พลังอันแปลกประหลาดนัก!”
เงาดำพลันโพล่งออกมาอย่างกะทันหัน “ข้านึกออกแล้ว สตรีสองนางนี้อยู่กับเซี่ยวม่อเกอ บางทีชาติกำเนิดของเซี่ยวม่อเกอก็อาจจะไม่รวบรัดธรรมดาด้วยเช่นกัน”
บุรุษชุดดำหัวร่อเบา ๆ “เอาเถอะ เอาเถอะ มาดูการประลองให้สำราญใจกันดีกว่า เรื่องพวกนี้ไม่ถึงรอบให้พวกเราต้องปวดเศียรเวียนเกล้า!”
“ถูกของเจ้า”
เปี๋ยหานอยู่บนที่นั่งผู้ชมด้วย ฟู่ฟงยืนอยู่ข้างกายมัน หากทว่าสีหน้าของฟู่ฟงเต็มไปด้วยความพิโรธเดือดดาล
“เตี้ยนเซี่ย ต้าเตี้ยนเซี่ย (องค์ชายใหญ่) บอกว่ามันไม่มีทางช่วยเหลือได้” ฟู่ฟงไม่กล้ามองดูสีหน้าของเปี๋ยหาน ความผูกพันที่เตี้ยนเซี่ยของมันมีต่อกองพันบาปเคราะห์ มันเป็นคนเดียวที่ทราบว่าลึกล้าเพียงใด ฟู่ฟงไม่ได้คาดฝันว่าต้าเตี้ยนเซี่ยจะเหี้ยมเกรียมถึงเพียงนี้ กระทั่งเตี้ยนเซี่ยของมันให้คำสัญญาว่าจะออกจากตระกูล ต้าเตี้ยนเซี่ยยังไม่แยแสสนใจ
มันหวาดวิตกเป็นอย่างยิ่ง ว่าเตี้ยนเซี่ยของมันจะไม่อาจทนรับข่าวอ
