นต้องการคืออาณาจักรเรือนกล้วยไม้กับรอยแยกแห่งความโกลาหลเท่านั้น
“อาซาเก๋อยินดีมอบอาณาจักรเรือนกล้วยไม้ให้เป็นของบรรณาการและจะไม่ร้องขอสิ่งอื่นใด นอกเสียจากว่า ขอให้ต้าเหรินช่วยปกป้องเชื้อสายตระกูลซิงหลัวของข้าด้วย!” อาซาเก๋อกล่าวอย่างโศกเศร้า
กงซุนชาไม่รับคำในทันที เพียงสอบถามอย่างสงสัยใคร่รู้ “ที่แท้เป็นเรื่องราวใด?”
อาซาเก๋อแม้ถูกเงื่อนเวลากดดันจนแทบหายใจหายคอไม่ออก แต่ก็ทราบดีว่าหากไม่อธิบายให้กระจ่าง ผู้อื่นต้องไม่ยินยอมเชื่อมันแน่ มันพยายามสงบระงับจิตใจอันร้อนรุ่ม รีบบรรยายสถานการณ์อย่างรวบรัด
แม่นางน้อยเป็นบุคคลอันปราดเปรื่อง เมื่อรับฟังคำบอกเล่าจนครบถ้วน มันก็มองทะลุปรุโปร่งไปถึงไหนต่อไหน
อาณาจักรเรือนกล้วยไม้เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีที่สุดเท่าที่พวกมันค้นพบจนถึงตอนนี้ สำหรับโอกาสที่สวรรค์ประทานให้นี้ แม่นางน้อยยินดีรับคำขอของอาซาเก๋ออย่างไม่ลังเล กงเหยี่ยเสี่ยวหรงแห่งเทียนหวนแม้มีชื่อเลื่องลือไปทั้งสามภพ แต่แม่นางน้อยหาได้เกรงกลัวไม่ ในเวลานี้มันแสดงให้เห็นถึงความเฉียบขาดอันน่าตระหนก
มันเพียงโบกมืออย่างไม่ลังเล “ออกเดินทาง!”
เท่านั้นเอง ค่ายจูเชวี่ยเร่งรุดข้ามผ่านรอยแยกแห่งความโกลาหลด้วยความเร็วเต็มพิกัด มุ่งหน้าสู่อาณาจักรเรือนกล้วยไม้
เหาะเหินด้วยความเร็วถึงขีดสุด สายลมกระพือพัดปอยผมที่ปิดหน้าของแม่นางน้อยจนโบกสะบัด ใบหน้าที่ดูไม่มีพิษมีภัย ในเวลานี้ราวกับกระบี่หลุดออกจากฝัก เ
