ำให้ผู้คนรอบกายแม่นางน้อยบันดาลโทสะทันที คนผู้นี้ทั้งยโสโอหัง ทั้งหยาบกระด้าง คล้ายไม่เห็นหัวผู้ใด
ใบหน้าประหม่าอายเหมือนเด็กชายข้างบ้านของกงซุนชาจุดรอยยิ้มจาง ๆ ดวงตาอบอุ่นอ่อนโยนดุจแสงตะวันสาดประกายฆ่าฟันและวิกลจริตวูบ “เซี่ยซาน เอาหัวของมันมาให้ข้า!”
เซี่ยซานคันไม้คันมืออยู่แล้ว ที่รอคอยคือคำนี้เอง พลันเปลี่ยนเป็นลำแสงกระบี่สายหนึ่ง สาดพุ่งเข้าหาคนผู้นั้นอย่างดุดัน!
มันรวดเร็วยิ่ง ชั่วพริบตาดุจประกายไฟ แสงกระบี่สีทองจู่ ๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้าอีกฝ่ายอย่างกะทันหัน!
เซียนนักรบผู้นั้นเพียงรู้สึกว่ามีจุดสีทองปรากฏขึ้นตรงหน้ามันอย่างฉับพลันทันใด สาดส่องจนมันตาพร่า ชั่วพริบตานั้น เจตจำนงกระบี่เย็นเยียบพลันสะกดตรึงบนร่างมัน มันสีหน้าแปรเปลี่ยนทันควัน ร้องตวาดเสียงดังลั่น “เจ้ากล้า… …”
ท่ามกลางความแตกตื่นลนลาน ชุดเกราะปราณบนร่างเซียนนักรบผู้นั้นทอประกายวาบ อักขระยันต์โปร่งใสมากมายเหลือคณานับหมุนคว้างรอบกาย ปกป้องคุ้มครองมันไว้ภายใน
ลำแสงสีทองหวดฟาดใส่เกราะอักขระอย่างหนักหน่วง!
ปัง!
เสียงปะทะดังสดใส เซียนนักรบแห่งเทียนหวนสีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย เกราะปราณบนร่างมันถึงกับแตกสลายภายใต้กระบี่เดียว! แต่สิ่งที่ทำให้มันเบาใจลงบ้าง ก็คือกระบวนท่าของอีกฝ่ายยังคงถูกหยุดเอาไว้ได้เช่นกัน!
ทว่ายังไม่ทันที่มันจะได้นึกยินดี พลันปรากฏลำแสงสีทองสายเล็ก ๆสาดพุ่งออกมาจากกลุ่มแสงสีทอง วาบผ่านลำคอของมันอย่างแม่นย
