์น้องศิษย์น้องหญิงคนอื่น?”
“ข้ารู้เพียงแค่เสี่ยวกั่วกับศิษย์น้องหญิงหลี่ยังมีชีวิตอยู่ พวกนางก็ถูกคร่ากุมมาเช่นกัน ศิษย์น้อง เจ้าต้องหาทางช่วยเหลือพวกนางด้วย!” หลัวหลีไขว่คว้าจั่วม่อ ดวงตาสีเทาซีดเต็มไปด้วยอาการวิงวอน
จั่วม่อชมดูจนเจ็บปวดใจยิ่ง ผงกศีรษะรับอย่างไม่ลังเล กล่าวอย่างเด็ดเดี่ยวว่า “วางใจเถอะ ข้าจะต้องช่วยพวกนางให้จงได้!”
จากนั้นถามว่า “ศิษย์พี่รอง ท่านทราบหรือไม่ว่าผู้ใดซื้อพวกนางไป?”
หลัวหลีก้มศีรษะครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะกล่าวว่า “เป็นสตรีเผ่าปิศาจนางหนึ่ง นางดูเหมือนจะเรียกว่าเสียกงจู่ (องค์หญิงแสงอรุณ)”
“เสียกงจู่… …” จั่วม่อทวนฉายานามอันเสนาะหูนั้นหลายครั้งหลายหน ราวกับเกรงว่ามันจะลืมเลือนไป
ดูเหมือนมันจะต้องเร่งสืบเสาะว่าเสียกงจู่เป็นผู้ใด
จั่วม่อลอบแผ่พุ่งพลังสายหนึ่งใส่หลัวหลี เป็นเหตุให้หลัวหลีรู้สึกว่าหนังตาหนักอึ้ง หลับใหลไปในบัดดล จั่วม่อตรวจดูอาการบาดเจ็บทางกายของหลัวหลี สีหน้าเปลี่ยนเป็นย่าแย่ยิ่ง
เส้นชีพจรปราณภายในร่างของหลัวหลีถูกทำลายสิ้น อาการบาดเจ็บหนักหนาสาหัสถึงปานนี้ เกรงว่าชั่วชีวิตนี้ไม่มีทางฟื้นฟูจนหายดีดังเดิมอีก
“คุนหลุน!”
จั่วม่อไม่เคยเคียดแค้นชิงชังสำนักใดถึงเพียงนี้มาก่อน ไม่เคยเลย!
ซีเหมินหนิงร่าดื่มสุราพลางรับฟังคำรายงานจากลูกสมุน
“หัวหน้า ท่านคาดคำนวณแม่นยำยิ่ง ค่ายเว่ยหลบเข้าไปในเมืองมหาสันติจริง ๆ!” ลูกสมุนผู้นั้นสุ้มเสียงเต็มไปด้วย
