ียด มันก็แน่ใจว่าไม่เคยพบพานคนผู้นี้มาก่อน แต่สิ่งที่เหลือเชื่อยิ่งไปกว่านั้น คือมันกลับรู้สึกเคยคุ้นกับคนผู้นี้อยู่บ้างจริง ๆ หากแต่ไม่ว่าจะพยายามนึกทบทวนสักเท่าใด ก็จดจำไม่ได้ว่าความรู้สึกคุ้นเคยนี้เริ่มมาจากที่ใด
จั่วม่อลดเสียงเบาต่า กระซิบที่ข้างหูมัน “ศิษย์พี่รอง ข้าคือจั่วม่อ”
หลัวหลีสะท้านขึ้นทั้งร่าง สีหน้าแข็งค้าง ชั่วอึดใจให้หลังน้าตาสองสายพลันทะลักลงจากเบ้า
มันในที่สุดก็เข้าใจ ว่าไฉนรู้สึกว่าคนผู้นี้คุ้นหูคุ้นตานัก!
“ไม่ต้องกล่าวอันใดแล้ว เราจะหาสถานที่เงียบสงบ แล้วค่อยสนทนากันภายหลัง” สุ้มเสียงสงบเยือกเย็นของจั่วม่อทำให้หลัวหลีสงบใจลง ชั่วพริบตานี้ ความรู้สึกนับไม่ถ้วนประดังขึ้นอย่างท่วมท้น ศิษย์น้องละโมบน้อยเติบโตขึ้นถึงเพียงนี้แล้ว!
สำหรับเถาซิงผู้เคยอาศัยอยู่ในเมืองมหาสันติมาก่อน การเสาะหาที่พักขนาดใหญ่สักหลังไม่ใช่เรื่องยาก ในฐานะเฉิงจู่แห่งเมืองไร้จุดจบ เถาซิงมิเพียงไม่ขัดสนเงินทอง ทั้งยังร่ารวยยิ่ง โดยที่ไม่ขมวดคิ้วนิ่วหน้าแม้แต่น้อย มันเช่าสวนอุทยานขนาดใหญ่หลังหนึ่ง สวนอุทยานแห่งนี้ใหญ่โตมากพอให้ทุกคนเข้าพำนักได้ทั้งหมดอย่างสะดวกสบาย
ค่ายเว่ย หน่วยองครักษ์ดาวสวรรค์และกองพันถังเฟย เริ่มก่อตั้งแนวป้องกันอันเข้มงวดในทันที
จั่วม่อรีบให้ทุกคนออกไป ยกเว้นหลัวหลีกับอากุ่ย มีข้อสงสัยมากมายในใจมันต้องการคำตอบในบัดดล
ที่แท้เกิดเรื่องอันใด?
-จบเล่ม6 ราชาของเราจงเจริญ!-ติดตา
