กลายเป็นเตียนโล่ง นอกจากกองทัพแรดมังกรกับร่างโดดเดี่ยวที่ยืนตระหง่านขวางทางผู้อื่นพากันถอยร่นไปช่วงใหญ่
ซู่หลงกับพวกยังไม่เคลื่อนไหว พวกมันแม้ไม่ทราบว่าต้าเหรินคิดทำอะไร แต่พวกมันไม่ได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เนื่องเพราะพวกมันเชื่อมั่นศรัทธาในตัวต้าเหรินจนถึงขั้นหน้ามืดตามัว
เถาซิงอ้าปากพะงาบ ๆ อยู่ครึ่งค่อนวัน ยังไม่อาจเค้นเสียงหลุดรอดออกมาแม้แต่ครึ่งคำ สีหน้าแตกตื่นสุดระงับ การกระทำอย่างปุบปับของจั่วม่อ ทำให้มันรู้สึกสมองขาวว่างเปล่าไปอย่างสิ้นเชิง ถังเฟย โซ่วผิงและคนอื่น ๆ ล้วนสีหน้าแปรเปลี่ยน รู้สึกมือเท้าเย็นเฉียบขึ้นมาทันที
บนท้องถนนที่ทั้งเตียนโล่งและเงียบสงัด มีเพียงเงาร่างโดดเดี่ยวลำพังอันเล็กกระจ้อยร่อย ยืนเผชิญหน้ากับกองทัพแรดมังกรร่างมหึมาอย่างไม่ครั่นคร้าม
“ฮ่า ข้าเพิ่งจากเมืองมหาสันติไปไม่ทันไร ดูเหมือนว่าผู้คนจะไม่รู้จักเหล่าหลงผู้นี้อีกแล้ว” หลันเทียนหลงเสียดสีพลางแย้มยิ้มเย็นเยียบ ภายใต้แสงตะวันเห็นคมเขี้ยวขาววับเป็นประกายน่าขนพองสยองเกล้า มันเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ทอดตามองจั่วม่อ “เด็กน้อย เจ้าใช่รำคาญในการมีชีวิตแล้วหรือไม่?”
“ข้าคิดร้องขอคนจากเจ้า” จั่วม่อกล่าวด้วยเสียงต่าลึก แต่มีเพียงคนที่คุ้นเคยกับมันเท่านั้น จึงสามารถรับรู้ถึงอารมณ์ดุเดือดรุนแรงที่เพียรสะกดไว้ภายใต้สุ้มเสียงแหบลึกอย่างยากเย็น อารมณ์ดุเดือดรุนแรงที่ประดุจกระแสคลื่นเดือดพล่านอยู่ใต้ชั้นน้าแข็งบาง ๆ
