พิโรธเดือดดาลโดยไร้เสียง!
“ร้องขอคน?” หลันเทียนหลงสุ้มเสียงแปลกใจอยู่บ้าง มันหยีตามองจั่วม่อ “ผู้ใด?”
“แรดมังกรน้าเงินตัวที่เจ็ด ในกรง คนที่สวมใส่ชุดยาวสีน้าเงิน” จั่วม่อกล่าวเสียงเย็นเยือก
“อ้อ?” หลันเทียนหลงเหลือบมองแรดมังกรสีน้าเงินตัวที่เจ็ดแวบหนึ่งมันค้นพบคนที่ว่าอย่างรวดเร็ว เห็นบุรุษหนุ่มที่อยู่ในกรงสายตาเลื่อนลอยพอฟังว่ามีคนถามหามัน บุรุษหนุ่มนั้นค่อยเหม่อมองจั่วม่ออย่างงุนงงสายตาทอแววประหลาดใจอยู่บ้าง
หากเหวยเสิ้งอยู่ที่นี่ จะต้องจดจำบุรุษหนุ่มในกรงได้อย่างแน่นอน
มันคือหลัวหลี!
ศิษย์พี่รองของจั่วม่อ หลัวหลี!
หลันเทียนหลงหัวร่องอหาย “ที่แท้เจ้าหมายตาซิวเจ่อน้อยผู้นี้! ฮามันหล่อเหลาไม่เบาทีเดียว มิน่าเล่าเจ้าต้องการมัน? ฮ่าฮ่า”
กร๊อบกร๊อบกร๊อบ หมัดที่ตกห้อยอยู่ข้างตัวของจั่วม่อพลันบังเกิดเสียงกระดูกลั่นไม่ขาดสาย ซึ่งความจริงสุ้มเสียงนี้ไม่ดังนัก แต่ท่ามกลางความเงียบสงัดเช่นนี้กลับฟังสะท้านใจเป็นพิเศษ
เรื่องราวแต่หนหลังบนภูเขาสุญตาคล้ายหมุนผ่านในสายตา แม้ว่าด้วยเหตุผลมากมาย มันจำต้องแยกจากสำนักกระบี่สุญตา แต่ความรู้สึกที่มันมีต่อสำนักกระบี่สุญตานั้นลึกล้าสุดหยั่ง ชั่วชีวิตนี้ไม่มีสิ่งใดมาทดแทนได้ แม้ว่าสิ่งเหล่านี้ปกติเพียงฝังลึกอยู่ในใจ แต่ยามนี้เมื่อเห็นศิษย์พี่หลัวหลีที่อยู่ในกรงขัง ทุกความรู้สึกในใจมันก็พลันระเบิดออกมา ระเบิดที่พร้อมจะทำลายล้างทุกอย่างที่ขวางหน้า!
เกิดเรื
