ับอายอยู่บ้าง“ท่านที่นับถือ เจ้าสามารถเปลี่ยนข้อร้องขอเป็นตัวอ่อนปิศาจชนิดอื่น ๆได้หรือไม่
“มีแค่สามตัวเอง… …” จั่วม่อลูบคาง แสร้งเป็นขบคิดใคร่คราญ แต่ในใจรีบถามผูเยากับเว่ยเป็นการใหญ่ “รีบด่วนรีบด่วนรีบด่วน พวกเราสมควรเรียกร้องตัวอ่อนปิศาจชนิดใดบ้าง
ริมฝีปากบางเฉียบของผูเยาดูคล้ายมีด มีดที่กล่าวออกมาแต่ละครั้งล้วนเรียกเลือด “ตัวอ่อนปิศาจผืนทอง ตัวอ่อนปิศาจทิวาวาร ตัวอ่อนปิศาจเงาปรโลก ตัวอ่อนปิศาจตั๊กแตนดาบยะเยือก ตัวอ่อนปิศาจร้อยราตรี”
เว่ยแย้มยิ้มอย่างอบอุ่นและเปี่ยมด้วยไมตรีจิต ขณะที่กล่าวเสริม“รวมทั้งตัวอ่อนปิศาจน้าลึกจันทร์กระจ่าง ตัวอ่อนปิศาจพลังแม่เหล็ก ตัวอ่อนปิศาจดาวตก ตัวอ่อนปิศาจวิญญาณฟ้าแลบ”
จั่วม่อทวนซ้าโดยไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว ทั่วทั้งสมรภูมิยามนี้มีแต่เสียงของมันดังกังวานอยู่แต่ผู้เดียว
สนามรบเงียบสงัดดุจป่าช้า รายการตัวอ่อนปิศาจอันยาวเหยียดเป็นหางว่าวนี้ ทำเอาทุกผู้คนตะลึงพรึงเพริด
สายตาทุกคู่หันมามองจั่วม่อเป็นตาเดียว ในชั่วพริบตานี้ จั่วม่อเป็นศูนย์กลางความสนใจของผู้คนนับพัน กระทั่งฝูงยักษาเขียวยังอ้าปากหวอเหม่อมองจั่วม่อราวกับพบพานผีสาง
นายกองยักษาเขียวดวงตาแดงฉาน หากมิใช่ว่าคำสั่งประกาศิตครั้งนี้ไม่อาจฝ่าฝืน มันก็อยากจะตะโกนแข่งออกไปบ้าง ให้ข้า ให้ข้า มอบพวกมันให้ข้าเถอะ! ให้ข้าแล้วข้าจะรีบไปทันที จะแถมเสบียงให้ด้วย! ไม่ ไม่ ขอข้าแค่ครึ่งเดียว เราต้องการเพียงคร
