็นเรื่องดี เจ้าเด็กน้อยปกติไม่ค่อยมีแรงจูงใจ มันมักจะเอาแต่พึงพอใจในสิ่งที่มีมากเกินไป”
“มันปฏิบัติต่ออากุ่ยไม่เหมือนผู้ใด” เว่ยกล่าวอย่างมีนัย
“สตรีมีอิทธิพลมากที่สุด!” ผูเยาสำนึกเสียใจอยู่บ้าง “หากรู้เช่นนี้เสียก่อน ข้าจะผลักสตรีสักสองสามนางให้แก่มันเสียนานแล้ว!”
“อากุ่ยไม่เลวเลยจริง ๆ” เว่ยดูเหมือนคิดถึงเรื่องบางประการ สุ้มเสียงเต็มไปด้วยร่องรอยหวนคำนึง
“ทำอย่างไรจะสามารถผลักสตรีอีกสักนางสองนางไปให้แก่เจ้าเด็กน้อยนี้ได้… …” ผูเยารำพึงรำพันอยู่คนเดียว
“นี่หรืออาจารย์ปลุกปิศาจที่เจ้าหาพบบุรุษผู้หนึ่งลากเสียงถาม
จั่วม่อหาได้แยแสสนใจมันไม่ เพียงเพ่งมองเจี้ยจู่แห่งอาณาจักรเศษหิน
เขิงอี้ทั้งไม่สูงและไม่กำยำล่าสัน ร่างกายถึงกับผอมบางเป็นอย่างยิ่งเป็นความผอมบางที่ชวนให้จั่วม่อรู้สึกถึงความไม่ธรรมดา สวมชุดยาวสีขาวสะอาดสะอ้าน สิ่งที่ทำให้จั่วม่อประหลาดใจที่สุด คือมันไม่สามารถสัมผัสพลังฆ่าฟันจากร่างของคนผู้นี้แม้แต่น้อย
เขิงอี้ผู้นี้คางแหลมเป็นพิเศษ ใบหน้าหมดจดงดงาม สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือนัยน์ตาสีเหลืองอำพันที่คล้ายคลึงกับดวงตางูเป็นที่สุด
แต่หากมีคนประเมินมันต่าเกินไปเพราะเหตุนี้ แน่นอนว่าจะไม่ได้ตายดี!
ด่านเจียง!
เจี้ยจู่ที่ดูราวกับจะสามารถปลิวไปตามลมได้ทุกเมื่อผู้นี้ เป็นปิศาจด่านเจียงตนแรกที่จั่วม่อเคยได้พบพาน!
สมกับที่เป็นราชันของอาณาจักรหนึ่ง!
ปิศาจด่านเจียงเทียบเท่าซิวเจ่อด่านหยวนอ
