ิง ต่อให้จั่วม่อฟื้นคืนสภาพอย่างสมบูรณ์ เกรงว่ายังไม่ใช่คู่มือของเขิงอี้ผู้นี้
“มันเป็นปิศาจงูกระมังจั่วม่อถามเว่ยอย่างใคร่รู้
“อา ปิศาจอสรพิษเขี้ยวขาวที่หาได้ยากยิ่ง!” เว่ยสุ้มเสียงแฝงแววเคร่งเครียดที่ยากจะพบพาน
“ปิศาจอสรพิษเขี้ยวขาว?”
“อา ปิศาจงูเชื้อสายนี้เป็นปิศาจงูโบราณประเภทหนึ่ง พวกมันสืบทอดสังขารปิศาจอันพิเศษเฉพาะยิ่ง เรียกว่าสังขารปิศาจเขี้ยวขาว” เว่ยแจกแจงเร็วรี่ “พวกมันขอเพียงทะลวงฝ่าไปยังด่านเจียงสำเร็จ จะฝึกปรือสังขารปิศาจเขี้ยวขาวสำเร็จด้วย สังขารปิศาจเขี้ยวขาวเป็นสังขารปิศาจด่านเจียง”
จั่วม่อหัวใจตกวูบ สังขารปิศาจมหาทิวาของมันเป็นสังขารปิศาจด่านเจี้ยว ต่าชั้นกว่าสังขารปิศาจเขี้ยวขาวของผู้อื่นถึงสองระดับ แม้ว่าเว่ยไม่ได้กล่าวออกมาอย่างชัดเจน แต่จั่วม่อก็ทราบว่าความห่างชั้นระหว่างพวกมันทั้งสองมิอาจหยั่งวัดได้
คราวนี้กระทั่งผูเยายังพูดไม่ออก สังขารปิศาจมหาทิวาจัดอยู่ลำดับสองในหมู่สังขารปิศาจด่านเจี้ยว หากเผชิญสังขารปิศาจด่านถงหลิ่งทั่วไปยังพอมีโอกาสอยู่บ้าง แต่เมื่อเผชิญหน้ากับปิศาจด่านเจียง มันกระทั่งโอกาสหลบหนียังไม่มี
“อา เราต้องคิดหาหนทางอื่น” จั่วม่อเริ่มสงบใจลง
ผูเยากับเว่ยสบตากันวูบ ต่างเห็นเค้าตื่นตะลึงในดวงตาอีกฝ่าย พวกมันรู้สึกเหนือความคาดหมายไม่น้อย ภายใต้สถานการณ์เสียเปรียบและพลังฝีมือห่างชั้นกันถึงเพียงนี้ นึกไม่ถึงว่าจั่วม่อจะยังคงเต็มไปด้วยขวัญกำลังใจและจ
