เว่ยนับเป็นผู้เข้มแข็งที่สุด
“ท่านลุง ท่านลุง เวลานี้ข้ารู้สึกแข็งแกร่งยิ่ง แข็งแกร่งทรงพลังยิ่ง!”ตงจื่อโถมเข้าหาลุงอันหย่าอย่างลิงโลด
“แข็งแกร่งยิ่ง?”
แค่ด่านเว่ยเท่านั้น.. ….
ลุงอันหย่าคิดว่ายามนี้หุบปากเอาไว้น่าจะดีกว่า
“ร่างกายของเจ้ายังไม่ถูกกลั่นเกลาอย่างสมบูรณ์ แผนผังปิศาจยังไม่ผสานรวมกับเลือดเนื้อร่างกาย เจ้าไม่มีสังขารปิศาจ อีกทั้งทักษะปิศาจที่เจ้าฝึกปรือนั้น … … โอ ขออภัยท่านลุง ข้าไม่ได้ตั้งใจ” จั่วม่อในที่สุดค่อยจดจำได้ว่าผู้ที่สอนวิชาให้ตงจือคือลุงอันหย่า ลุงอันหย่าผู้ยืนอยู่ข้าง ๆนี่เอง
ลุงอันหย่าหัวร่ออย่างไม่ถือสา “อาจั่วไม่ต้องเกรงใจข้า ลุงรู้ฝีมือของตัวเองดี ไม่นับเป็นอะไรได้จริง ๆ” จากนั้นลุงอันหย่าหันมากำชับตงจื่ออย่างเคร่งเครียดจริงจัง “จงตั้งใจฟังอาจั่วให้ดี จดจำทุกคำที่อาจั่วสั่งสอนเจ้าเอาไว้ให้มั่น!”ลุงอันหย่าเห็นซึ้งกระจ่าง สำหรับตงจื่อแล้วนี่เป็นโอกาสทองที่ชั่วชีวิตนี้อาจไม่มีอีกเป็นครั้งที่สอง!
ตงจื่อเห็นได้ชัดว่าไม่เข้าใจ เพียงกล่าวอย่างมึนงง “ข้าย่อมต้องฟังอาจั่ว มันร้ายกาจยิ่ง!”
เจ้าเด็กผู้นี้ … นี่เรียกว่าคนโง่งมก็มีโชคอันโง่งมโดยแท้! ลุงอันหย่าก็ไม่คิดอธิบายอันใด ในใจมันรู้สึกเบิกบานยิ่ง เพียงกล่าวว่า “อา เจ้ารับฟังอาจั่วให้ดีเถอะ ข้าจะไปดูแลพวกมันก่อน” กล่าวจบก็ดึงบิดามารดาของตงจื่อไปอีกทาง
“อาจั่ว สั่งสอนข้าเถอะ ข้ารับรองว่าจะจดจำไม่ตกหล่นแม้สักครึ
