นเฝ้าขบคิดใคร่ครวญโดยไม่รู้สึกตัว
กร๊อบ!
ทันใดนั้นกระดูกข้อมือของจั่วม่อส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะ
ความรู้สึกคล่องแคล่วราบรื่นที่ไม่ได้พบเจอมานาน ในที่สุดก็กลับคืนมา จั่วม่อชะงักงันวูบ จากนั้นกลายเป็นลิงโลดยินดี ทดลองขยับข้อมืออย่างรวดเร็ว ความคล่องแคล่วราบรื่นที่ไม่ได้รู้สึกมานานฟื้นกลับคืนมาแล้วจริง ๆ จั่วม่อพลุ่งพล่านจนจนแทบกู่คำรามให้ถึงชั้นฟ้า!
จั่วม่อหมุนข้อมืออย่างหิวกระหาย หลังจากเคยสูญเสียไปจึงค่อยรู้คุณค่า
ดูเหมือนความเจ็บปวดก่อนหน้านี้ไม่นับเป็นกระไรได้ ถึงแม้ว่าจะฟื้นสภาพเพียงมือข้างเดียว แต่ตอนนี้มันก็สามารถกระทำเรื่องราวหลายสิ่งหลายอย่างได้แล้ว
นี่ไม่ได้หมายความว่าสภาพเลวร้ายในร่างกายของมันเปลี่ยนแปลงไปแต่มันในที่สุดก็สามารถเกาะกุมพลังส่วนหนึ่งของตนอีกครั้ง ความรู้สึกที่สูญเสียแล้วได้กลับคืน นับว่ายากจะบ่งบอกบรรยายเป็นถ้อยวาจาจริงๆ
“อากุ่ย ดูสิ ดูเร็วเข้า มือข้าขยับได้แล้ว!” จั่วม่อสะบัดมือให้ดูราวกับอวดสมบัติวิเศษ
อากุ่ยไม่ตอบสนองแม้แต่น้อย
จั่วม่อก็ไม่เสียกำลังใจเพราะเรื่องนี้ หากอากุ่ยตอบสนองจริง ๆ จึงจะน่าแปลกใจ ในอารมณ์แช่มชื่นเบิกบานใจ มันก็เริ่มวางแผนการทันที มันย่อมไม่เคยคิดว่าการเดินทางของมันกับอากุ่ยในครั้งนี้เป็นการท่องเที่ยวชมทิวทัศน์ ที่แห่งนี้คือภพปิศาจ เป็นสถานที่ที่ทั้งไม่คุ้นเคยและอันตรายสุดขีด แม้ว่าเมืองเศษหินจะดูคล้ายสงบสันติสำหรับมัน มันก็หาได้ละทิ้งความ
