พลังเทพทั้งร่างผนึกรวมรั้งอยู่ในฝ่ามือข้างขวา ชั้นแสงสีทองจาง ๆก่อตัวขึ้นเป็นชั้น ๆ ห่อหุ้มฝ่ามือข้างนั้นเอาไว้
ชั่วพริบตานี้จั่วม่อบังเกิดความรู้สึกว่ามันสามารถทำลายได้ทุกสิ่งหากแต่ความรู้สึกนี้ยามมารวดเร็วยิ่ง ยามจากไปยังรวดเร็วยิ่งกว่า
พลังมหาศาลที่ไม่คิดคืนกลับของติ้งเจินถาโถมเข้าหามันในชั่วพริบตา โดยไม่ออมรั้งยั้งมือแม้แต่น้อย อากาศผนึกแข็งตัว ความประหวั่นพรั่นพรึงประดุจเชือกรัดคอจั่วม่อจนหายใจไม่ออก เวลาคล้ายหยุดนิ่งลงในเสี้ยววินาทีนี้ บนใบหน้าบิดเบี้ยวถมึงทึงของติ้งเจิน เห็นเส้นเลือดสีดำเต้นเร่าอย่างแน่นขนัดราวกับใยแมงมุม รอยยิ้มดุร้ายกระหายเลือดเห็นได้ชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด จั่วม่อสมองขาวว่างเปล่าอย่างสิ้นเชิง ฝ่ามือตบฟาดสวนเข้าหาติ้งเจินอย่างเกรี้ยวกราด
ตูม!
จั่วม่อรู้สึกราวกับถูกแรดคลุ้มคลั่งพุ่งชนสุดแรงเกิด สายตามืดทะมื่นสติสัมปชัญญะดับวูบลงทันที ร่างปลิวลิ่วไปด้านหลังดุจว่าวสายป่านขาดหายลับไปกับตาในม่านหมอกน้าแข็งหนาทึบ
“ตาย! เจ้าต้องตาย!” ติ้งเจินคลุ้มคลั่งฟั่นเฟือน กลางแผ่นอกของมันเห็นรอยฝ่ามือสีทองประทับไว้อย่างเด่นชัด แต่มันคล้ายไม่รู้สึกรู้สาแม้แต่น้อย พลังสภาวะกราดเกรี้ยวทะลักทลายไปทั่ววงต่อสู้ ติ้งเจินผู้เสียสติ
อากุ่ยราวกับลูกธนูหลุดออกจากแล่ง พุ่งหายลับไปในม่านหมอกน้าแข็ง
ติ้งเจินไม่ไล่ตามนางอีก เอาแต่แหงนหน้าหัวร่ออย่างเสียสติ! ทันใดนั้นลำแสงเจิดจ้านับไม่ถ้วนพุ่
