งทะลวงออกมาจากภายในร่างกายของติ้งเจิน ประดุจกระบี่ทองคำอันคมกล้า แทงทะลุทั่วร่าง!
ติ้งเจินร่างแข็งค้าง!
ลำแสงสีทองมากมายแทงออกมาจากทั่วร่าง ไม่ต่างจากเม่นทองคำตัวหนึ่ง
ตูม!
เสียงระเบิดดังสนั่นลั่นโลก กลุ่มแสงสีทองมหึมาสว่างไสวไปทั่วทะเลเมฆราวกับตะวันยามเที่ยง!
ทุกผู้คนในสายตาท่วมทับด้วยสีขาว มองไม่เห็นสิ่งใดอีก คลื่นกระแทกอันเกรี้ยวกราดอาละวาดไปทั่วสี่ทิศแปดทาง การระเบิดของหยวนอิงผู้หนึ่งอานุภาพร้ายกาจกว่าพลังของอาวุธเวทใด
ทุกคนในยามนี้เหมือนใบไม้ร่วงโลดลิ่วท่ามกลางพายุโหม ไม่มีปัญญายืนหยัดมั่น ปลิวกระเด็นไปคนละทิศละทาง
รอจนกลุ่มแสงจางหาย ฝุ่นควันกระจายไป พวกมันค่อยกลับมามองเห็นอีกครั้ง สิ่งที่พวกมันพบเห็นคือหลุมลึกมหึมาที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางมากกว่ายี่สิบลี้หลุมหนึ่ง แสดงให้เห็นชัดตาว่าแรงระเบิดครั้งนี้น่าประหวั่นพรั่นพรึงถึงเพียงไหน!
หลังจากตั้งสติได้ เรื่องแรกที่เหวยเสิ้งกับคนอื่น ๆ ทำก็คือค้นหาจั่วม่อกับอากุ่ยอย่างบ้าคลั่ง
มนุษย์หมอกแทบทั้งหมดฟื้นสภาพอย่างรวดเร็ว เคราะห์ดีที่ก่อนเริ่มการต่อสู้ ปิงเย่าสั่งให้พวกมันล่าถอยออกไปให้หมด ดังนั้นแต่ละคนรับบาดเจ็บไม่มากนัก เมื่อเทียบกับพวกปิงเย่า เหวยเสิ้งที่เข้าปะทะหักหาญโดยตรง เวลานี้อาศัยนักรบมนุษย์หมอกเหล่านี้เองเหินทะยานไปทั่วม่านหมอกน้าแข็ง ติดตามค้นหาจั่วม่อกับอากุ่ยอย่างเอาเป็นเอาตาย
สร้อยประคำบนข้อมือของเปี๋ยหานพลันสว่างวาบ มันแ
