บารมีอย่างใหญ่หลวง มันรับหน้าที่สั่งสอนวิชาทักษะปิศาจให้แก่บรรดาปิศาจเยาว์วัย เป็นแบบอย่างของเด็กหนุ่มสาวหลายคน
“ระวังจังหวะก้าวเท้าให้ดี ก่อนที่เจ้าจะเรียนรู้วิธีบิน ท่าเท้าเป็นสิ่งเดียวที่เจ้าสามารถพึ่งพาได้!”
“รวมกำลังให้ดี! ข้าสอนอะไรเจ้าบ้าง?
?”
อากุ่ยไม่ตอบสนอง แต่จั่วม่อเมื่อทำได้แต่กล่าววาจา ก็กลายเป็นคนช่างพูดไปเสียแล้ว เป็นแบบอย่างของคนที่เป็นกันเองเป็นที่สุด ทำให้พวกมันถูกยอมรับเข้าพวกอย่างรวดเร็ว
ในทะเลททรายเศษหิน หลังจากเดินทางหนึ่งวันนึ่งคืน อากุ่ยจะวางจั่วม่อลงพักผ่อนสองชั่วยาม แต่น่าประหลาดที่หลังจากพวกมันเข้ามาในเมืองเศษหิน นางก็ไม่เคยวางจั่วม่อลงแม้แต่ครั้งเดียว ลุงอันหย่าเคยพยายามนำตัวจั่วม่อลงมาหลายครั้ง แต่พอเห็นความระแวดระวังและดื้อรั้นตามสัญชาตญาณของอากุ่ย ก็ได้แต่ปล่อยเลยตามเลย
จั่วม่อได้แต่นอนหลับบนหลังอากุ่ยเท่านั้น แต่สิ่งที่ทำให้มันเบิกบานใจก็คือ ยกเว้นการไม่เต็มใจวางมันลงแล้ว อากุ่ยดูเหมือนจะสามารถได้ยินวาจาของมันเป็นบางครั้ง
อย่างเช่นยามนี้ ที่มันบอกให้อากุ่ยนำมารับแสงแดดและเฝ้าชมดูเหล่าปิศาจเยาว์วัยฝึกวิชา
บทเรียนที่ลุงอันหย่าสั่งสอนเด็กหนุ่มเป็นเคล็ดความพื้นฐานที่สุดของขั้นพื้นฐาน จั่วม่อทั้งร่างไม่อาจขยับเคลื่อนไหว แต่สายตายังไม่มีปัญหา ลุงอันหย่าสมควรมีประสบการณ์ต่อสู้โชกโชน ทุกอย่างที่สั่งสอนล้วนมีประโยชน์ใช้สอยจริง กระทั่งจั่วม่อพอชมดูยังรู้สึกได
