ตุผลนี้ทิ้งไปด้านหลัง ในระหว่างที่พักอาศัยอยู่ในบ้านของลุงอันหย่า มันก็มีความเข้าใจในสภาพทั่วไปของอาณาจักรเศษหินโดยคร่าว ๆ อาณาจักรเศษหินเป็นเพียงอาณาจักรเล็ก ๆทั่วไปในหมู่อาณาจักรน้อยใหญ่มากมายในภพปิศาจ ที่แห่งนี้ไม่มีสิ่งใดควรค่าแก่การสนใจ สิ่งที่มีมากมายและอุดมสมบูรณ์ที่สุด ก็คือเม็ดทรายและเศษหินในทะเลทรายเศษหิน
ตามที่ลุงอันหย่าเล่าให้ฟัง ทะเลทรายเศษหินกว้างใหญ่เกินสามในสี่ส่วนของอาณาจักรเศษหิน ตั้งอยู่ใจกลางอาณาจักร เมืองปิศาจอื่น ๆ ส่วนใหญ่ก็เป็นเช่นเดียวกันกับเมืองเศษหิน กระจายตัวอยู่รอบชายขอบของทะเลทรายเศษหินนั่นเอง
ไม่ว่ามองจากมุมใด อาณาจักรเศษหินก็เป็นดินแดนรกร้างห่างไกลเหี่ยวแห้งกันดารยิ่งกว่าอาณาจักรทะเลเมฆเสียอีก ซิวเจ่อที่อาศัยอยู่ในอาณาจักรทะเลเมฆยังมีจำนวนมากกว่าบรรดาปิศาจในอาณาจักรเศษหินมาก
สถานที่เช่นนี้ไหนเลยจะมีสิ่งของล้าค่าถึงปานนั้นได้
เช่นนั้นมันกับอากุ่ยไฉนถูกส่งมาที่นี่ หรือว่าเป็นเรื่องบังเอิญจริง ๆ?
จั่วม่อไม่อาจเข้าใจได้
มันรีบโยนข้อสันนิษฐานเหล่านี้ออกไปจากใจ ต่อให้มีสมบัติล้าค่าอยู่จริง ก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับมัน มันเป็นห่วงแม่นางน้อยกับพวกทางนั้นมากกว่า ในเมื่อซู่หลงกับอาเหวินกำลังเดินทางมาที่นี่ ค่ายเว่ยย่อมขาดผู้นำทัพ เกาะเต่าเท่ากับสูญเสียกองทัพที่มีกำลังต่อสู้ไปหนึ่งกองพันเป็นการชั่วคราว
วัดเสวียนคงจะไม่ยอมกล้ากลืนโทสะครั้งนี้
มันไม่ทราบว่าศิษย์น้
