งข่าวสารออกไปด้านนอกได้”
จั่วม่อโบกมือตัดบท กล่าวว่า “อย่าห่วงเลย ข้ามีวิธีของข้า”
จงหยูร่ายเวทวิชาภาพมายาเล็ก ๆ แสดงรูปโฉมของหลวงจีนเหล่านั้นจั่วม่อจดจำภาพนั้นไว้ จากนั้นเข้าสู่ทะเลแห่งจิตสำนึก ฮ่า ผู้อื่นไม่สามารถใช้นกกระเรียนกระดาษ แต่มันสามารถบอกผ่านผูเยา ส่งข้อความออกไปได้ทุกเมื่อ
แต่มันไม่ได้คาดฝันว่าผูเยาพอพบเห็นคนเหล่านั้น เพียงแค่นเสียงอย่างเย็นชา กล่าวว่า “ไม่จำเป็นต้องไปถามผู้อื่น ข้าทราบว่าพวกมันเป็นใคร”
จั่วม่อกล่าวอย่างกังขา “เจ้ารู้จักพวกมัน
ผูเยาแค่นหัวร่อเย็นเยือก “ในอดีตเราเคยเข่นฆ่าขับเคี่ยวกันมานานคิดไม่รู้จักพวกมันยังทำไม่ได้ พวกมันคือเหล่าหัวโล้นจากวัดเสวียนคง ฮ่าเจ้าระวังตัวเอาไว้จะดีกว่า”
“วัดเสวียนคง!?”
?”
? ไม่ ไม่ พลังของพวกมันไม่อาจนำมาเทียบเช่นนี้ได้” ผูเยากล่าวเสียงเย็นยะเยียบ “คุนหลุนเลิศล้าที่สุดในด้านพลัง
“ระเบิด… …หกสิบ… …หกสิบหยวนอิง… …” จั่วม่อตะกุกตะกัก แทบพูดไม่ออกเสียด้วยซ้า ข่าวสารลับชิ้นเล็ก ๆ นี้ทำให้มันแตกตื่นตระหนก จนสูญเสียความสามารถในการคิดไปอย่างสิ้นเชิง หกสิบหยวนอิง หกสิบหยวนอิงระเบิดตัวเองพร้อมกัน ต้องเสียสติสักเพียงไหนจึงจะกระทำเรื่องเช่นนี้ได้
ลำพังหยวนอิงผู้เดียวจากเทียนหวนก็เพียงพอจะก่อกวนมรสุมทั่วทั้งอาณาจักรทะเลเมฆ แล้วหกสิบหยวนอิง… …
เมื่อจั่วม่อออกมาจากทะเลแห่งจิตสำนึก จงหยูกับเหวยเสิ้งพากันมองมาเป็นตาเดียว พวกมันสังเกตเห็นสี
