หน้าขาวเผือดของจั่วม่อแต่แรกแล้ว
จั่วม่อลืมตาขึ้น กล่าวเสียงแหบแห้ง “พวกมันมาจากวัดเสวียนคง”
“วัดเสวียนคง
เหวยเสิ้งกับจงหยูสูดลมหายใจอย่างหนาวเหน็บ คังเต๋อสีหน้าเปลี่ยนเป็นเขียวคล้าทันที
วัดเสวียนคง! ผู้นำแห่งเหล่าเซียนวรยุทธ์ทั้งมวล หนึ่งในสี่มหาสำนักที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก!
“พวกมันไฉนมาที่นี่?” ใจกระบี่ของเหวยเสิ้งหนักแน่นดุจหินผา ไม่นานก็สงบใจลง
จิตแห่งเซนของจงหยูก็ลึกล้ายิ่ง จิตใจมันสะท้านสั่นไหวเพียงชั่ววูบจากนั้นก็สงบเยือกเย็นลงเช่นกัน
จั่วม่อเองก็สงบใจลงทันควัน วัดเสวียนคงแล้วจะเป็นไร?? มันก็เพียงแค่ถูกขู่ขวัญเล็กน้อยจากฉากการระเบิดตัวเองของหกสิบหยวนอิงที่ผูเยากล่าวถึง
มันขบคิดเร็วรี่ แล้วค่อยแน่ใจว่ามันเป็นเพียงตัวประกอบเล็ก ๆ ในอาณาจักรห่างไกล คงไม่ถึงขั้นที่ผู้อื่นจะต้องดูแลมันอย่างยิ่งใหญ่ถึงเพียงนั้นกระมัง
ทันใดนั้นมันฉุกคิดถึงบางสิ่ง มันต้องรีบบอกเตือนต่อค่ายเว่ย ค่ายฮุยและพวกหนานเยว่เป็นการด่วน ในช่วงเวลานี้ไม่สมควรเผยโฉมออกมา มิเช่นนั้นหากคนเสียสติกลุ่มนี้เกิดพบพานพวกมันเข้า เกรงว่าคงจะเริ่มกำจัดปิศาจพิฆาตอสูรโดยไม่สนใจสิ่งใดเป็นแน่
ผูเยาไม่พอใจเป็นอย่างยิ่งกับการกระทำที่คล้ายหลบหน้าคู่แค้นเก่าของมันนี้ แต่มันเองก็ทราบกระจ่างแก่ใจ ว่าหากพวกจั่วม่อต้องเผชิญหน้ากับวัดเสวียนคงในเวลานี้ย่อมไม่มีโอกาสได้ชัยแม้แต่น้อยอาณาจักรจักรทะเลเมฆเพิ่งจะเริ่มตั้งไข่เท่านั้น ยังห่างชั้
