นจากสี่มหาอำนาจราวฟ้าสวรรค์กับก้นเหว
เว่ยแย้มยิ้มน้อย ๆ ชมดูผูเยากับจั่วม่อโต้เถียงกันอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ไม่ว่ามองจากมุมใดก็เห็นได้ชัดว่าวิญญูชนจอมปลอมผู้นี้กำลังลอบหัวร่อเยาะผูเยาอย่างสำราญใจ
หลังจากบีบบังคับให้ผูเยาส่งคำสั่งไปถึงพวกหนานเยว่เรียบร้อยแล้วจั่วม่อค่อยพบเห็นสีหน้าเขียวคล้าและดวงตาหวาดผวาของคังเต๋อ ต้องรีบปลอบโยนว่า “ไปกันเถอะ ไม่ต้องกังวลกับพวกมัน ทะเลเมฆกว้างใหญ่ไพศาล ทุกผู้คนมีจุดมุ่งหมายของตน เราคงไม่พบเจอพวกมันอีกแล้ว”
คังเต๋อพอฟังสีหน้าค่อยดีขึ้นมาก มันรู้สึกว่าวาจาเหล่านี้กล่าวไม่ผิดมันทราบดีกว่าใครว่าทะเลเมฆกว้างใหญ่ไพศาลถึงเพียงไหน โอกาสที่แต่ละคนจะพบกันหรือแย่งชิงสินค้าชิ้นเดียวกันจะมีมากมายสักเท่าใดกัน
อย่างไรก็ตาม หลังจากเรื่องราวนี้จั่วม่อสูญเสียความสนใจทั้งหมดไปภาพทิวทัศน์อันยิ่งใหญ่และตระการตา หมดคุณค่าความหมายไปในทันใด
“ทะเลเมฆกว้างใหญ่ไม่มีที่สิ้นสุด มีเส้นทางมากมาย หากเป็นคนที่ไม่คุ้นเคยกับเส้นทางอาจหลงทางได้ง่าย ๆ” เมฆหมอกในใจคังเต๋อค่อย ๆสลายคลาย แม้ว่าทุกผู้คนจะลงมาจากปากทางที่เกาะจะงอยปากเช่นเดียวกัน แต่โอกาสที่จะได้พบเจอกันในส่วนลึกของทะเลเมฆนับว่านิดน้อยจนยิ่ง
จั่วม่อกวาดตามองรอบข้าง จู่ ๆ ก็ถามว่า “ไฉนไม่มีผู้ใดเหาะเหินเดินอากาศ
คังเต๋อรีบอธิบายว่า “ทะเลเมฆผิดแผกแตกต่างจากสถานที่อื่น ๆ ในสถานที่แห่งนี้หากไม่เหาะเหินจะดีที่สุด แรงสั่นสะเทือนข
