แต่รับบาดเจ็บในอาณาจักรขุนเขาน้อยครั้งนั้น นี่เป็นครั้งแรกที่อากุ่ยตอบสนอง
ไม่ทราบเพราะเหตุใด จั่วม่อพลันรู้สึกอบอุ่นใจ เพียงการเคลื่อนไหวเรียบง่ายเช่นนี้ก็ทำให้มันสบายอกสบายใจเป็นอย่างยิ่ง ความหดหู่ปลิวหายเป็นปลิดทิ้ง
มือของอากุ่ยงดงามละเมียดละไมยิ่ง เช่นเดียวกันกับเท้าของนาง ไร้รอยตำหนิแม้แต่น้อย
เว้นเสียแต่ว่าเย็นเฉียบอยู่บ้าง
จั่วม่อดึงมืออากุ่ยมากุมเอาไว้ด้วยสองมือ
“ขอบใจเจ้ามาก อากุ่ย”
“ข้าไม่เห็นด้วย!”
“ข้าก็ไม่เห็นด้วย!”
“ต้าเหริน ท่านไม่อาจพาตัวเข้าเสี่ยงอันตราย นี่มันสุ่มเสี่ยงเกินไป!”
จั่วม่อมองดูเหล่าคนที่พลุ่งพล่านร้อนรนอย่างสงบ มันคาดเดาปฏิกิริยาเช่นนี้ไว้แต่แรกแล้ว เหวยเสิ้งแม้ไม่ได้กล่าว แต่สีหน้าก็เผยชัดว่าไม่เห็นด้วยกับความคิดของจั่วม่อ และไม่ใช่แค่เหวยเสิ้งคนเดียว แม่นางน้อย ซู่หลงและคนอื่น ๆ ก็พากันสั่นศีรษะไม่เห็นด้วย
ทุกผู้คนทราบดีแก่ใจว่าความปลอดภัยของจั่วม่อเท่ากับความอยู่รอดของกองกำลังของพวกมัน หากมีสิ่งใดเกิดขึ้นกับจั่วม่อ กองกำลังนี้อาจล่มสลายลงทันที
ไม่ว่าข้อเสนอใด ๆ ที่อาจนำมาซึ่งสถานการณ์เลวร้ายเช่นนั้น ย่อมต้องเผชิญการคัดค้านอย่างแข็งขันจากทุกผู้คน
ผู้คนค่อย ๆ สงบลงจากความพลุ่งพล่านใจ สายตาของพวกมันมองไปยังจั่วม่อเป็นตาเดียว จั่วม่อยังคงแย้มยิ้มตามปกติ ไม่มีสีหน้าเดือดเนื้อร้อนใจ เมื่อเห็นทุกคนสงบใจลงแล้ว มันค่อยเอ่ยปากช้า ๆ
“เรื่องนี้ข้าครุ่นคิดมาเป็
