ตาหดแคบลงอย่างฉับพลัน ไม่อาจปิดบังประกายละโมบในดวงตาได้ กล่าวอย่างเย็นชาว่า “ที่แท้เป็นเมล็ดผลึกสุริยัน! ข้าก็คิดอยู่แล้วเชียว ว่าจะมีลูกหลานของชนเผ่าเทพสุริยันมาจากที่ใด เจ้าเมื่อค้นพบสมบัติอันยิ่งใหญ่เช่นนี้ นับว่ามีโชควาสนาไม่เลวเลยจริงๆ!”
หลีซู่กับหลู่เจิ้นก็มีสีหน้าลิงโลดยินดีเช่นกัน พวกมันระวังป้องกันอย่างเต็มที่ คอยระวังไม่ให้ผู้อื่นค้นพบช่องว่างหลบหนีไปได้ หลีซู่จิตใจละเอียดอ่อนกว่า สายตาของมันตกลงบนหน้ากากสัมฤทธิ์ที่อีกฝ่ายสวมไว้บนใบหน้า ไม่ทราบเพราะเหตุใด มันกลับรู้สึกเค้าแห่งความหวาดกลัวผุดขึ้นในใจ
เค้าแห่งความหวาดกลัวนี้ผุดขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ให้ความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้บางอย่าง มันรีบระงับจิตใจ มีผู้อาวุโสอยู่ที่นี่ ผู้อื่นย่อมไม่อาจหลบหนีไปไหนได้!
ผู้อาวุโสเซินกล่าวเบา ๆ “ยอมจำนนและมอบสิ่งของออกมาเสียดี ๆข้าจะไว้ชีวิตเจ้า!”
จั่วม่อหัวใจดิ่งวูบ ฝืนยิ้มอย่างขมขื่น!
จริงดังคาด นกตายเพราะอาหาร คนตายเพราะสมบัติ!
แรงกดดันของชนชั้นหยวนอิงประหนึ่งขุนเขากดทับ จั่วม่อแทบหายใจหายคอไม่ออก แรงกดดันดุจขุนเขาโถมทับใส่มันโดยตรง! สิ่งที่เลวร้ายยิ่งไปกว่านั้นคือเมล็ดผลึกสุริยันถดถอยกลับ ไม่มีทีท่าว่าจะช่วยต้านท้านแรงกดดันที่ถาโถมเข้าหามันแม้แต่น้อย!
ฟางช่วยชีวิตเส้นสุดท้ายไม่ยอมสำแดงพลัง จั่วม่อหัวใจตกลงไปก้นบึ้ง
ในเวลานี้เอง ผู้อาวุโสเซินพลันสีหน้าแปรเปลี่ยน สุ้มเสียงหนึ่งดังขึ้น
