ย์นี้เล็กยิ่ง แสงอาทิตย์ปลดปล่อยสายใยอันอบอุ่นออกมาความอบอุ่นเหล่านี้เคลื่อนไปตามเส้นชีพจรปราณของมัน ท่องไปยังทุกส่วนในร่างกายมัน ทั่วทั้งร่างกลายเป็นอบอุ่นสุขสบายอย่างบอกไม่ถูก
พลังทั้งสามขุมที่ม้วนพันกัน จนยากจะแยกออกจากเลือดเนื้อร่างกายของมัน บัดนี้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวอย่างแท้จริง กลับกลายเป็นพลังที่ไม่รู้จักขุมหนึ่ง
รอยประทับวิญญาณที่หลงเหลืออยู่ในร่างมัน เต็มไปด้วยข้อมูลนับไม่ถ้วน ทำให้จั่วม่อเข้าใจทุกสิ่งทุกอย่าง
น้าตาสองสายทะลักลงจากสองตาของจั่วม่อ อย่างไม่อาจข่มกลั้นเอาไว้ได้
พี่ใหญ่ชิงหลิน… …
นั่นไม่ใช่ความฝัน!
จั่วม่อปาดเช็ดน้าตา ทรุดคุกเข่าลงกับพื้น โขกศีรษะอย่างหนักหน่วงสามครั้งไปทางผนังหิน จั่วม่อแม้เจ็บปวดใจแต่ไม่ได้โศกเศร้ามากเกินไป นี่มิใช่เพราะมันชินชากับความตายในยุคสมัยอันวุ่นวายของโลกใบนี้ แต่เนื่องเพราะ ในรอยประทับวิญญาณที่พี่ใหญ่ชิงหลินทิ้งไว้เบื้องหลัง เต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกอันปลอดโปร่งปิติสุข จุดจบเช่นนี้เป็นสิ่งที่พี่ใหญ่ชิงหลินต้องการ เป็นทางเลือกที่พี่ใหญ่ชิงหลินเลือกด้วยตัวเอง
สิ่งที่จั่วม่อสามารถทำได้ มีเพียงช่วยส่งเสริมปณิธานสุดท้ายของพี่ใหญ่ให้ลุล่วง ในใจมันตัดสินใจแน่วแน่ ไม่ว่าจะอย่างไรต้องไปเยี่ยมเยือนบ้านเกิดของพี่ใหญ่ให้จงได้
ภายในทะเลแห่งจิตสำนึก ผูเยากับเว่ยล้วนนิ่งเงียบงัน
ชั่วอึดใจให้หลัง เว่ยค่อยกล่าวปนทอดถอน “ชนเผ่าเถาวัลย์เขียวก็เป็นหน
