ึ่งในชนเผ่าที่ทรงพลังมากในบันทึกประวัติศาสตร์ ชิงหลินผู้นี้พลังเทพลึกล้าสุดหยั่งถึง ในอดีตสมควรเป็นยอดนักรบผู้เกรียงไกรผู้หนึ่ง นึกไม่ถึงว่าจะถูกกักขังเอาไว้ในวิหารเทพนานนับหมื่นปี”
ผูเยาครั้งหนึ่งก็เคยถูกกักขังไว้ในหอทลายอสูรนานหลายพันปีเช่นกันย่อมเข้าใจความสิ้นหวังนั้นอย่างลึกซึ้ง ยอดบุรุษผู้นี้แม้ถูกกักขังในวิหารเทพที่ปิดตายนานหลายหมื่นปี กลับยังรักษาสติสัมปชัญญะอันแจ่มใสเอาไว้ได้ กระทั่งผูเยาผู้มีจมูกเชิดสูงขึ้นฟ้ายังอดนับถือเลื่อมใสอย่างสุดจิตสุดใจไม่ได้
คนผู้หนึ่งไม่ว่ามีพลังอำนาจมากมายเท่าใด ก็ไม่อาจต้านทานพลังของกาลเวลาได้ เหล่าสุดยอดยุทธ์ที่ถูกกักขังเอาไว้ด้วยอาคมหวงห้ามและอาณาจักรมายา กลับไม่ได้ถูกทำลายด้วยอาคมหวงห้ามหรือภาพมายา แต่ล้วนพ่ายแพ้ให้แก่พลังของกาลเวลา
ความโดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงาและความสิ้นหวังอับจน เป็นอารมณ์ที่ง่ายดายต่อการให้กำเนิดมารในใจมากที่สุด มารในใจพอถือกำเนิด จะค่อยๆ กัดกร่อนมโนสำนึกของผู้คนอย่างช้า ๆ จนกลับกลายเป็นตัวประหลาดที่ไม่หลงเหลือความคิดจิตใจอีก
เว่ยพลันกล่าวปนหัวร่อ “เด็กผู้นี้มีโชควาสนาอย่างล้นเหลือจริง ๆ”
“นี่เป็นความดีความชอบของพวกเราด้วย” ผูเยาแอบอ้างความสำเร็จอย่างหน้าไม่อาย หากจั่วม่ออยู่ที่นี่ ไม่โถมเข้าเสี่ยงชีวิตกับมันก็แปลกไปแล้ว
“มีเหตุผล!” เว่ยเห็นด้วยอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง แต่แล้วน้าเสียงก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง “เพียงแต่… …นี่ก็ยากบอกได้
