เป็นศัตรูที่ยากรับมือที่สุด ทั้งยังน่าขุ่นข้องรำคาญมากที่สุด พวกมันมักจะเฝ้ารอจนท่านประมาทที่สุด ตื่นตัวน้อยที่สุด แล้วค่อยลงดาบสังหารอย่างเฉียบขาดดุดัน ท่านจำต้องตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา เพื่อป้องกันการซุ่มโจมตีที่อาจเกิดขึ้นในชั่วขณะใดก็ได้
“ไม่มีหนทางที่ดีเลย ดังนั้นในช่วงนี้ท่านไม่ควรออกไปจากเกาะ” กงซุนชามองจั่วม่อ
เผชิญหน้ากับศัตรูอันลี้ลับชั่วร้ายเช่นนี้ แม่นางน้อยยังอับจนปัญญาไม่ว่าใช้วิธีการใดล้วนไม่บังเกิดผล
จั่วม่อฝืนยิ้มขมขื่น “ได้แต่ทำเช่นนี้แล้ว”
สิ่งเดียวที่ควรค่าแก่การปลาบปลื้มประโลมใจ คือค่ายกลเวิ้งฟ้าอากาศครามที่มันทุ่มเทเรี่ยวแรงมากมายในการก่อตั้ง คราครั้งนี้ดูเหมือนจะคุ้มค่ากับค่าตอบแทนที่จ่ายออกไป กลับกลายเป็นเกราะป้องกันที่จั่วม่อเชื่อมั่นได้มากที่สุด ต่อให้อีกฝ่ายเป็นนักฆ่าหน้ากาก หากไม่มีอาวุธเวทพิเศษเฉพาะยังไม่สามารถลอบเข้ามาในเกาะเต่าได้
ค่ายกลเวิ้งฟ้าอากาศครามมั่นคงปลอดภัยยิ่งกว่าที่จั่วม่อเคยคิดเอาไว้มาก
ซ่อนตัวอยู่บนเกาะเต่า มันนับว่าปลอดภัยหายห่วง แต่สำหรับจั่วม่อความรู้สึกนี้ยังอึดอัดขัดข้องยิ่ง! แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นมือสังหารจินตันอันดับเจ็ดแห่งภพซิวเจ่อก็ตาม!
เมื่อมีแรงกระตุ้นเช่นนี้ จั่วม่อเริ่มฝึกฝีมืออย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง
ไม่ใช่แค่เพียงจั่วม่อผู้เดียว เหวยเสิ้งกับคนอื่น ๆ ก็เริ่มฝึกฝนราวกับเสียสติเช่นกัน หลายปีมานี้พวกมันอาละวาดไปทั่วทุกทิศ พิชิตไปโดยไร
