ดำทะมึนปรากฏขึ้นตรงตำแหน่งเดิมของมันอย่างกะทันหันราวกับแทงทะลวงออกมาจากท้องฟ้าที่ว่างเปล่า
มือสังหารคล้ายล่วงรู้ล่วงหน้าแต่แรก ยังหันกลับมาจ้องมองเหวยเสิ้งอย่างใจเย็น
เหวยเสิ้งในที่สุดค่อยเห็นรูปโฉมของมือสังหาร นั่นเป็นหน้ากากสีขาวซีดใบหนึ่ง อัปลักษณ์และไร้อารมณ์ กระชับแน่นอยู่บนใบหน้าของศัตรูอันน่ากลัวผู้นี้ ดวงตาไร้ประกายราวกับหลุมดำสองหลุม เต็มไปด้วยเจตนาฆ่าฟันอันมืดมิด!
คนผู้นั้นพลันแสยะยิ้มกว้าง หน้ากากสีขาวซีดถูกรอยยิ้มอันแปลกประหลาดดึงรั้งจนบิดเบี้ยว บันดาลให้ผู้คนที่พบเห็นรู้สึกเย็นเยียบจับใจ
เหวยเสิ้งพลันรู้สึกสายตาพร่าเลือนวูบ สูญเสียร่องรอยของอีกฝ่ายไปทันที
แต่แล้วมันม่านตาหดแคบลงอย่างฉับพลัน ในเวลานี้เอง ลำแสงกระบี่สายนั้นดีดพุ่งขึ้น แทงเข้าใส่กลุ่มแสงที่กลางอกของจั่วม่ออย่างเหี้ยมเกรียม!
ฉับพลันนั้นสัตว์ร้ายแผดเสียงคำรามก้อง เต็มไปด้วยกลิ่นอายเก่าแก่รกร้าง ยึดถือจั่วม่อเป็นจุดศูนย์กลาง ระเบิดกระจายออกไปรอบข้างอย่างเกรี้ยวกราด
รอจนฝุ่นควันจางหายไป เผยให้เห็นเงาร่างใหญ่โตดุจขุนเขา เห็นสัตว์ร้ายมหายักษ์แห่งบรรพกาลปรากฏขึ้นตรงหน้าสายตาทุกผู้คน ดวงตาสีแดงเลือดขนาดเท่าตะเกียงสองดวงเต็มไปด้วยความสูงศักดิ์อันน่าเกรงขาม
ในปากของสัตว์ร้ายคาบปราณกระบี่สว่างไสวเล่มหนึ่ง
จั่วม่อหอบหายใจอย่างหนักหน่วง สองมือที่ห่อหุ้มด้วยแสง ข้างหนึ่งอยู่หน้า อีกข้างอยู่หลัง ราวกับว่ามันพยายามคว้าจั
