ท่าตวัดกระบี่ฟาดฟันของเหวยเสิ้งคล้ายใช้ออกตามอำเภอใจ เต็มไปด้วยท่วงท่าปลอดโปร่ง
กระบี่ดำเล่มมหึมาที่สูงเท่าตัวคน พออยู่ในมือมันกลับคล้ายไม่มีน้าหนัก เทียบกับกระบวนท่าบุกทะลวงสังหารของม้าฝานกับพวกแล้ว ท่ากระบี่ของเหวยเสิ้งถึงกับไม่ปรากฏพลังสภาวะใด
ทว่ากระบี่พอตวัดออกมา ทุกผู้คนล้วนสีหน้าแปรเปลี่ยนอย่างรุนแรงกระทั่งเวยลี่เทียนกับเหลิ่งเวยใบหน้ายังทอแววหวาดผวา!
ทุกสายตาถูกตรึงแน่นอยู่กับกระบี่ดำอันเลิศพิสดารในมือเหวยเสิ้ง!
กระบี่ดำคล้ายพู่กันใหญ่จุ่มหมึกจนชุ่มโชก ไม่ว่ากวาดผ่านห้วงอากาศที่ใด ความว่างเปล่าแถบนั้นล้วนถูกย้อมด้วยชั้นความมืดสีดำเป็นแผ่นผืน!
ท้องนภาที่เดิมทีสว่างไสวไปด้วยแสงตะวัน ท่ามกลางสายตาอันพรั่นพรึงของทุกผู้คน ภายใต้ท่ากระบี่สะท้านฟ้าดินนี้ ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความมืดทะมึนผืนใหญ่
ท้องฟ้าดำทะมึนขึ้นเรื่อย ๆ ความมืดค่อย ๆ ลึกล้าจนราวกับว่ารัตติกาลกรายมาเยือน!
กลิ่นอายรกร้างว่างเปล่าแผ่ซ่าน ลึกล้าไพศาลราวกับห้วงสมุทรอันไร้ที่สิ้นสุด ท่ามกลางทะเลความว่างเปล่าดำทะมึน ท้องฟ้าดารดาษไปด้วยหมู่ดาราสุกสกาว วาววับจับตาราวกับเพชรนิลจินดา!
“สวรรค์ของข้า!”
ท่ามกลางท้องฟ้าอันเงียบสงัดนี้ เสียงอุทานอย่างขวัญหนีดีฝ่อของใครบางคนฟังระคายหูเป็นพิเศษ!
ผู้ที่ตะโกนขัดคอจั่วม่อเมื่อครู่ชะงักค้างอย่างกะทันหัน เบิกตามองแสงดาวบนท้องฟ้าอย่างงุนงง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ!
เป็นไปได้อย่างไร… …
