งทิ้งอย่างพออกพอใจ เชิดหน้าแบบนก ๆ ของนางจนสูงชัน เดินนวยนาดด้วยฝีเท้านกออกจากที่แห่งนั้นไป ในกระบวนการทั้งหมดนี้ไม่ได้ชายตามองจั่วม่อแม้แต่แวบเดียว
เราเป็นคนใจกว้าง เราจะไม่ถือสาหาความกับนกป่าเถื่อนเจ้า… …
ผู้ที่ไม่ใช่ตัวประหลาดเช่นข้า ถกเถียงกับตัวประหลาดที่ชมชอบใช้กำลังไปก็ไม่มีประโยชน์!
จั่วม่อหันไปเก็บกวาดซากแมลงยักษ์อย่างสำนึกตัว
เจ้าแมลงที่น่าสังเวช มันมิใช่แค่พ่นควันดำน่ารัก ๆ ออกมาลูกหนึ่งเท่านั้นเองหรือ? กลับถูกหวดฟาดจนตาย! น่าเวทนาเหลือเกิน!
“ต้าเหริน! ต้าเหริน! นี่เป็นของชั้นเลิศ! เป็นสิ่งมหัศจรรย์จากสวรรค์!”กู้หมิงกงถึงกับถูมืออย่างตื่นเต้น สองตาเป็นประกาย จ้องมองซากแมลงห้าชิ้นตรงหน้าอย่างลิงโลดยินดี “แมลงใบไม้ศิลาลึกที่ใหญ่โตถึงเพียงนี้บริวารเพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรก! นี่เป็นแมลงราชินีใช่หรือไม่? มิผิด มิผิดมิผิด! นี่คือแมลงราชินี!”
จั่วม่อทราบว่าแมลงยักษ์นี้เป็นของดี แต่มันไม่รู้จักแมลงชนิดนี้ จึงนำกลับมาให้กู้หมิงกงประเมินดู มันเชื่อว่าด้วยภูมิความรู้ของกู้หมิงกงจะต้องรู้จักของสิ่งนี้แน่
“แมลงใบไม้ศิลาลึก?”
“แมลงใบไม้ศิลาลึก โดยมากอาศัยอยู่ในถ้าที่ทั้งมืดและลึก พวกมันต้องพึ่งพาอาศัยปราณปฐพีเป็นชีวิตจิตใจ แมลงใบไม้ศิลาลึกปกติจะยาวเพียงหนึ่งชุ่น เพียงแต่แมลงรังหนึ่งจะมีแมลงราชินีอยู่หนึ่งตัว สำหรับแมลงใบไม้ศิลาลึกเหล่านี้ ส่วนที่มีประโยชน์ใช้สอยมากที่สุดคือเปลือกแข็ง
