นหลุมที่เกิดจากร่างของมันถูกฟาดกระแทกลงมาเอง!
ยังไม่ทันจะได้ดิ้นรนลุกขึ้นยืน พลันรู้สึกร่างเบาโหวง
ที่แท้ถูกกระชากร่างลอยขึ้นกลางอากาศอีกรอบ!
แล้วถูกฟาดลงอีกหน!
ตง!
เศษหินกระเด็นถูกร่างจั่วม่อ แต่มันไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย เนื่องเพราะมัวแต่ตะลึงลานอยู่กับภาพเหตุการณ์อันบ้าคลั่งที่อยู่เบื้องหน้า!
นกโง่ในสภาพคลุ้มคลั่งอาละวาด จับร่างแมลงยักษ์กระหน่าฟาดซ้าแล้วซ้าเล่า เจ้าแมลงที่น่าเวทนาไม่ต่างจากค้อนยักษ์ด้ามหนึ่ง ถูกเหวี่ยงแล้วฟาด เหวี่ยงแล้วฟาด อย่างไม่หยุดยั้งขาดตอน บัดเดี๋ยวกระแทกใส่พื้นบัดเดี๋ยวหวดใส่เพดาน บัดเดี๋ยวฟาดใส่ผนังและหินงอกหินย้อย หากมิใช่ประจักษ์ด้วยสายตาตัวเอง ผู้ใดจะคาดคิดว่าในร่างกายที่ดูคล้ายไม่มีเรี่ยวแรงกำลังของนกโง่ จะแฝงไว้ด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัวถึงปานนี้!
จั่วม่อสั่นเทาไปทั้งร่าง ในเวลาเดียวกัน สือผิ่นผู้อ้าปากหวออยู่ในมุมก็สั่นเทาอย่างพร้อมเพรียง
น่ากลัวเหลือเกิน… …
ตง ตง ตง!
ห้าร้อยห้าสิบเอ็ด… … ห้าร้อยห้าสิบสอง… …
ตง ตง ตง!
ผู้คนต่อให้ต้องล่วงเกินจอมมารร้ายที่ฆ่าคนไม่กะพริบตา ก็อย่าได้ตอแยนกโง่เป็นอันขาด!
นกโง่! นกโง่อันใด! นี่มันนกอำมหิต! นกป่าเถื่อนชัด ๆ!
เปรี๊ยะ!
ร่างแมลงแม้กร้าวแกร่งแข็งกระด้างอย่างวิปริตผิดธรรมชาติ แต่เมื่อเทียบกับนกโง่ บอกได้เพียงว่ายังวิปริตผิดธรรมชาติไม่พอ สุดท้ายถูกกระชากออกเป็นห้าชิ้น!
นกโง่ในที่สุดค่อยเหวี่ยงขาแมลงในกรงเล็บของนา
