” “อยู่ที่ใด?”
คนอื่น ๆ ตื่นเต้นสนใจขึ้นมาทันที พากันยื่นหน้าเข้ามาชมดู
“นั่นอย่างไรเล่า เด็กหญิงผู้นั้น พวกเจ้าเห็นหรือไม่ คนที่สวมใส่เกราะสีฟ้า! ดูเรือนร่างของนางสิ… …” บุรุษเสื้อแดงกล่าวพลางเช็ดน้าลาย
คนอื่น ๆ ล้วนจ้องมองด้วยดวงตาเป็นประกาย
“ตัวบัดซบทั้งหลาย! อยู่อย่างเรียบ ๆ ร้อย ๆ ให้แก่ข้า!”
ผู้คนที่กำลังน้าลายไหลพอฟังเสียงตวาด ต้องพากันเหี่ยวเฉาราวกับมะเขือยาวผ่านน้าค้างแข็ง
เจ้าของวาจาเมื่อครู่เป็นบุรุษกลางคนผู้หนึ่ง สุ้มเสียงยะเยียบเย็นชากำลังดวงตากวาดมองรอบด้านอย่างช้า ๆ
ที่แปลกประหลาดที่สุดคือดวงตาของมัน ซึ่งดูคล้ายน้าแข็งทมิฬใต้ก้นบึ้งของพื้นโลก แผ่ซ่านประกายเย็นเยียบอันน่าตระหนกออกมา ไม่ว่ามองผ่านไปที่ใด คล้ายอุณหภูมิลดต่าลงอย่างฉับพลันกลายเป็นเย็นเยียบเสียดกระดูก แอ่งน้าขังตามพื้นกลับกลายเป็นน้าแข็งด้วยระดับความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ผู้ที่ผ่านทางไปมารอบ ๆ ล้วนตื่นตระหนกจนขวัญหนีดีฝ่อ แตกฮือออกไปในทันที
จากนั้นสายตาของบุรุษกลางคนตกลงบนร่างของจงหยู
ทันใดนั้นคราบหิมะน้าแข็งปรากฏขึ้นบนร่างจงหยูโดยปราศจากสุ้มเสียง โดยเฉพาะตรงหว่างคิ้ว ถึงกับปกคลุมไปด้วยชั้นน้าแข็ง
แต่แล้วสองคิ้วพลันสั่นพลิ้วอย่างพิสดาร ชั้นน้าแข็งแตกหลุดหล่นร่วงไปหมดสิ้น จงหยูค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างแช่มช้า
