จงหยู กระทั่งอีเจิ้งผู้มาจากสำนักเลื่องชื่อยังอดนับถือเลื่อมใสไม่ได้
จวบกระทั่งถึงบัดนี้ อีเจิ้งยังไม่อาจทำความเข้าใจได้อย่างถ่องแท้ ว่าสมณะนอกรีตที่ไม่ได้ถือกำเนิดจากวิถีทางอันเที่ยงธรรมผู้หนึ่ง ไฉนทรงพลังอำนาจยิ่งกว่าบรรดาศิษย์พี่ในวัดของมันเสียอีก! นี่ไม่ได้กล่าวถึงด้านพลังฝีมืออันสูงเยี่ยม แต่เป็นในด้านรัศมีสภาวะและจิตแห่งเซนของนักบวชนิกายพุทธ!
การบรรยายของจงหยูยาวนานยิ่ง มักจะดำเนินติดต่อกันหลายวัน
นักบวชนิกายพุทธที่มาเข้าร่วมฟังเพิ่มจำนวนขึ้นทุกวัน และมีหลายคนที่เดินทางมาจากต่างเมือง เพื่อมาเข้ารับฟังการสอนโดยเฉพาะ
หลังจากเลิกจากชั้นเรียน จงหยูชมชอบเดินทอดน่องไปตามท้องถนนไม่ทราบเพราะเหตุใด มันเมื่อเดินอยู่ท่ามกลางกระแสผู้คนอันคึกคักสับสนกลับสามารถสัมผัสได้ถึงระลอกการสั่นไหวอันแปลกประหลาดในใจตนเองคล้ายต้องการบ่งบอกสิ่งใดแก่มัน ดังนั้นมันชมชอบทำเช่นนี้อยู่บ่อยครั้ง
ในไม่ช้าการเดินทอดน่องไปตามท้องถนน ก็กลับกลายเป็นส่วนหนึ่งในวัตรปฏิบัติของมัน
ทว่าในวันนี้… …
จงหยูจู่ ๆ ชะงักเท้า
ที่มุมถนนด้านตรงข้าม เห็นกลุ่มคนที่เต็มไปด้วยแสงสมบัติละลานตากำลังหัวร่อพลางสนทนาอย่างไม่เกรงอกเกรงใจผู้ใด
“โฮ่ เมืองซวีหลิงนี้รุ่งเรืองไม่เบา!” ผู้กล่าววาจาเป็นบุรุษหนุ่มในชุดยาวสีแดงฉานราวกับเปลวเพลิง มันกำลังกวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างตื่นตาตื่นใจ จากนั้นพลันตาลุกวาบ “เด็กหญิงนางนั้นไม่เลวเลย!”
“อยู่ที่ใด?
