ชอบแปลงสำนวน หรือไม่ก็ชอบจำผิดเป็นประจำ
สีหน้าเช่นนี้ของผูเยา จั่วม่อเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก ในความตื่นตะลึงแฝงความหวาดหวั่น ในความอัศจรรย์ใจยังมีความไม่เชื่อถืออย่างลึกล้า
แสงศักดิ์สิทธิ์วิญญาณมั่น? นั่นมันสิ่งของเยี่ยงไร?
จั่วม่อในใจเต็มไปด้วยความสับสนงงงวย หากของสิ่งนี้เป็นเหตุให้กระทั่งผูเยายังเสียกิริยา เช่นนั้นจะต้องมีพลังอำนาจมากเป็นแน่
เว่ยยังคงแย้มยิ้มอ่อนโยนดุจเดิม แต่ในเวลาเช่นนี้กลับยิ่งเต็มไปด้วยความลี้ลับสุดหยั่งคาด “ข้าพยายามจะร่าเรียนวิชานี้โดยไม่ได้ตั้งใจ แต่สุดท้ายก็เรียนรู้ไม่สำเร็จ”
“เจ้าที่แท้เป็นใครกันแน่?” ผูเยาจ้องมองเว่ยตาเขม็ง หากมิใช่ว่าพวกมันมีสภาพคงอยู่ด้วยกันและตกตายร่วมกัน ไม่แน่ว่ามันจะโจมตีออกไปโดยไม่รีรอลังเลแต่อย่างใด!
มันพลันตระหนักว่ามันล่วงรู้เรื่องราวความเป็นมาของเว่ยน้อยนิดเสียเหลือเกิน นอกเหนือจากล่วงรู้ว่าเว่ยครั้งหนึ่งเคยเป็นชุดเกราะป้ายศิลาสุสานของอดีตแม่ทัพกองกำลังของพวกมันแล้ว ผูเยาก็ไม่ได้ล่วงรู้มารดามันอันใดอีก
“ข้าก็คือเว่ย5” เว่ยแย้มยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ รอยยิ้มนี้อบอุ่นดั่งแสงตะวันยามรุ่งสาง5 เว่ยคำนี้แปลว่าเฝ้ารักษาหรือปกป้องพิทักษ์ เป็นคำเดียวกันกับเว่ยของค่ายเว่ย
จั่วม่อเห็นทั้งคู่เผชิญหน้ากันอย่างเขม็งตึงเครียด กลายเป็นประสาทเสียขึ้นมาทันที พี่ใหญ่ทั้งสอง นี่เป็นทะเลแห่งจิตสำนึกของข้านะ จะอย่างไรก็ช่วยไว้หน้าข้าบ้าง มันโยนความ
