็ดขาด อาจลุกลามจนเกิดความเสียหายต่อท้องทุ่งปราณบนเกาะ…”“มิผิด มิผิด! ล่วงเกินแม่นางน้อยแม้ไม่ใช่เรื่องดี แต่เหล่าป่านก็ไม่อาจแตะต้องได้! หากเหล่าป่านกลับมาพบความเสียหายรุนแรงผลสุดท้ายของพวกเราไยมิใช่น่าอนาถยิ่ง!”“อา อา ใช่แล้ว เราต้องมีกำลังคนมากกว่านี้ ดูเหมือนคราครั้งนี้จะต้องขอความช่วยเหลือจากพวกค่ายจับกังจริงๆ แล้ว”“เช่นนั้นก็ลงมือเถอะ… …”
ซู่หลงประคองง้าวใหญ่สีดำสนิทไว้ในมือ ง้าวใหญ่ทมิฬดำเล่มนี้ใหญ่โตยิ่งกว่าง้าวที่มันสร้างขึ้นจากเจตจำนงฆ่าฟันเสียอีกรูปลักษณ์เรียบง่ายหมดจดกว่าเดิม ใบง้าวรูปร่างคล้ายจะงอยปากนก ใบมีดเป็นสีแดงเข้ม ประหนึ่งย้อมด้วยโลหิตสดๆสิ่งที่แปลกพิสดารน่าขนลุกที่สุด คือรูปโฉมนี้เอง เห็นดวงตาสีฟ้าอมเทาข้างหนึ่งอยู่บนกั่นของใบง้าว มองแต่ไกลคล้ายอีกาดำที่มีจะงอยปากแดงฉานยืนอยู่บนยอดเสาสีดำซู่หลงถือง้าวใหญ่ไว้ในมือ ใบหน้าประดับรอยยิ้มเคลิบเคลิ้มมึนเมา ความรู้สึกใกล้ชิดสนิทสนมชนิดหนึ่งแล่นผ่านมาจากด้ามง้าว ทำให้มันรู้สึกราวกับเป็นเลือดเนื้อร่างกายของตนศาสตรามารทั้งหมดที่อยู่ในสระนํ้าสีดำล้วนใช้ชิ้นส่วนสัญลักษณ์ศึกเป็นส่วนประกอบ ศาสตรามารแต่ละเล่มคล้ายมีชีวิตจิตใจ ทั้งยังส่งผลให้แต่ละเล่มกอรปด้วยกลิ่นอายพิเศษเฉพาะตัวแต่กลิ่นอายของศาสตรามารเหล่านี้ แตกต่างจากกลิ่นอายเฉลียวฉลาดของยุทธภัณฑ์เวทหรือกระบี่บิน ทว่าดุร้ายกว่า ลี้ลับกว่า เพียงมองปราดเดียวก็สามารถพบเห็นความด
