ท้องฟ้าแดงฉานราวกับเตาไฟ ประหนึ่งว่าถูกแผดเผาด้วยห่าฝนเวทวิชาที่โหมซัดลงมาไม่ขาดสายเถียนเหิงปอสีหน้าอัปลักษณ์สุดทนดู พอๆ กันกับท้องฟ้าที่คล้ายบิดเบี้ยวและแดงฉานนี้ จวบกระทั่งถึงยามนี้ พวกมันยังไม่มีปัญญาเจาะผ่านค่ายกลพิทักษ์เกาะด้วยซํ้า!ภายในค่ายกลเมฆสายฟ้าหยินหยาง เห็นประจุสายฟ้าแล่นปลาบไปตามก้อนเมฆ! ประกายสายฟ้าแลบลั่นเป็นครั้งคราว งูสีเงินโฉบฉวัดเฉวียนด้วยพลังสภาวะข่มขวัญสะท้านวิญญาณ แต่สิ่งที่ทำให้ผู้คนรู้สึกสิ้นหวังมากที่สุด กลับเป็นพลังงานสีครามซึ่งมักปรากฏขึ้นเป็นครั้งคราว พวกมันไม่ทราบว่าพลังงานสีครามเหล่านี้เป็นสิ่งของใด แต่เวทวิชาใดที่ตกกระทบแสงสีครามเหล่านี้ ไม่ว่าทรงพลังถึงเพียงไหน ล้วนหายวับไปทันทีตระกูลเถียนแม้สร้างตัวจากเกษตรกรรม แต่พวกมันก็ว่าจ้างเซียนยันต์ที่มีฝีมือทางค่ายกลเอาไว้อย่างพรักพร้อม แต่เซียนยันต์ผู้นั้นเวลานี้หลั่งเหงื่อโซมหน้า สีหน้าร้อนรนกระวนกระวายสุดระงับ“อีกนานเท่าใด?” เถียนเหิงปอเริ่มอดรนทนไม่ไหว เอ่ยถามเสียงเหี้ยมเกรียมมันไม่เคยคาดคิด ว่าเกาะเต่าจะเป็นเต่าที่หดหัวอยู่ในกระดองอย่างแท้จริง กระดองที่แข็งแกร่งจนผู้คนฟันหัก! พวกมันถึงกับถูกหยุดเอาไว้ภายนอกค่ายกล! หากพวกมันไม่สามารถบุกฝ่าการป้องกันของค่ายกล จะส่งผลกระทบต่อขวัญกำลังใจที่กำลังฮึกเหิมของเหล่าไพร่พลอย่างรุนแรงสิ่งที่ทำให้มันยิ่งขุ่นแค้นเดือดดาลมากกว่าเดิม คือเถียนเยี่ยที่ด้านหลังส่งข้อความ
