งงัน ไฉนไม่มีมีสิ่งใดเกิดขึ้น? มันรีบนำม้วนหยกของกู่เซี่ยงเทียนออกมา ตั้งใจอ่านอย่างละเอียดอีกครั้ง … ทุกอย่างถูกต้อง! จั่วม่อในใจจู่ๆ บังเกิดสังหรณ์เลวร้าย คงไม่ใช่ว่า… …มันพยายามสงบใจลง ตั้งใจร่ายเวทวิชาซํ้าสองยังคงไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง!จั่วม่อหนังตากระตุก สังหรณ์ร้ายยิ่งรุนแรงกว่าเดิม แต่มันยังคงพยายามอีกครั้งยังคงไม่มีอะไรเกิดขึ้น!ไฉนไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง? หรือมันเผลอทำเสียหายไปแล้ว? จั่วม่อมองกระดาษยันต์ในมือด้วยสีหน้าน่าเกลียดสุดทนดู! ทุ่มเทแรงกายแรงใจไปตั้งมากมาย ทุ่มเทวัตถุดิบชั้นเลิศลงไปไม่น้อย ทั้งยังทำการบูชายัญที่น่าสะพรึงกลัว ล้วนทำให้เกอหลงคาดหวังอยู่เป็นนานสองนาน แต่ที่แท้ล้มเหลวเช่นนั้นหรือ?เจ้าเศษสวะนี่! จั่วม่ออับอายจนกลายเป็นโทสะ โดยไม่กล่าวคำใดซํ้าสอง มันฟาดกระดาษยันต์ลงบนโต๊ะอย่างรุนแรง!“เกิดมาเพื่อต่อสู้”ทันใดนั้น สุ้มเสียงเกียจคร้านคล้ายเพิ่งถูกปลุกให้ตื่น พลันดังออกมาจากแผ่นยันต์ถ้อยคำที่สมควรเต็มไปด้วยความเหี้ยมหาญทะยานฟ้า กลับฟังดูนุ่มนิ่ม ไม่มีเรี่ยวแรงพลังแม้แต่น้อยหลังจากประโยคนี้ ตามมาด้วยเสียงหาวยาวเหยียดจั่วม่อใบหน้าดำคลํ้าเหมือนก้นหม้อ ถลึงตามองทหารยันต์ทองคำดำอย่างดุร้าย ทหารยันต์ทองคำดำหาวอีกทีหนึ่ง หาวจนนํ้าลายไหลย้อยจากมุมปาก จากนั้นหรี่ตาสะลึมสะลือมองดูจั่วม่อ“พี่ใหญ่ มีปัญหาใดหรือ?”จั่วม่อนิ่งขึงตะลึงงันอยู่กับที่ กระทั่งผูเยากับเว่ยยังเหม่อมอ
