งอย่างโง่งมนอกเหนือจากทั้งร่างเป็นสีทองอร่ามแล้ว รูปร่างหน้าตาที่ดูร้ายกาจของเจ้าผู้นี้ ก็แทบจะเหมือนกับจั่วม่อไม่มีผิดเพี้ยน!เห็นไม่มีคำตอบใดๆ ทหารยันต์ทองคำดำอ้าปากหาวยาวเหยียดอีกรอบ “ไม่มีเรื่องใดหรือ? หากไม่มีเรื่องใด ข้าจะไปนอนต่อแล้ว อา ง่วงเหลือเกิน!” กล่าวจบคำ มันโบกมือให้จั่วม่อรอบหนึ่งแล้วหายวับไปกับตาจั่วม่อนิ่งอึ้งอยู่ครึ่งค่อนวัน สุดท้ายอยากรํ่าไห้ครํ่าครวญเป็นกำลัง นี่ยังจะเรียกว่าทหารยันต์ได้อีกหรือ? ทหารยันต์ผู้แกร่งกร้าวเหี้ยมหาญและไม่หวั่นเกรงความตายหายไปไหนแล้ว? เสียแรงเสียวัตถุดิบไปตั้งมากมาย กลับได้เจ้าตัวขี้เกียจนี้มา? จั่วม่อรู้สึกว่าตัวเองโง่มากจนแทบเอาศีรษะพุ่งชนกำแพงตาย!จั่วม่อยิ่งนึกทบทวน ก็ยิ่งคิดถึงทหารยันต์ทองคำดำผู้เฉยชาเงียบขรึมและไม่รู้จักเจ็บปวดเหนื่อยล้าขึ้นมาจับใจ!ทหารยันต์ทองคำดำที่ยอดเยี่ยมนั้นหายไปที่ใดแล้ว!แล้วมันได้ตัวอะไรมา? ไฉนข้าเคราะห์หามยามร้ายถึงปานนี้!ท่ามกลางสายตาเห็นอกเห็นใจของผูเยากับเว่ย จั่วม่ออยากรํ่าไห้แต่ไร้นํ้าตา สำนึกเสียใจอย่างสุดซึ้งจนลำไส้เป็นสีเขียว
จงหยูสวดมนต์สังวัธยายพระสูตรด้วยสุ้มเสียงเบาตํ่า มือหมุนกงล้อภาวนาด้วยอาการนุ่มนวล อักขระพระสูตรบนกงล้อภาวนาล่องลอยออกมา หมุนวนรอบกายอย่างแช่มช้าเศษเสี้ยวพลังอธิษฐานประดุจพิษร้ายสีเทาอันร้ายกาจ แทรกซึมเข้าไปในกงล้อภาวนากากบาท*ไม่ขาดสายกงล้อภาวนากากบาทของมันใช้แผ่นจานดินนภาเก้
