“พวกมันกล้าโอหังบังอาจปานนี้เชียว!” เถียนหย่งชิงสายตาเย็นเยือก มันไม่เคยคาดคิดว่าคนกลุ่มนี้จะบ้าบิ่นและไร้ยางอายถึงเพียงนี้ พวกมันไม่กลัวว่าจะล่วงเกินขุมอำนาจอื่นๆ ในเมืองซวีหลิงบ้างหรือ? หรือพวกมันไม่หวั่นเกรงว่าพรรคซวีหลิงจะไม่พอใจ?พวกมันใช่กำลังแสดงพลังสู้รบของตนหรือไม่?ไม่ผิดแล้ว! พวกมันกำลังอวดโอ่ขุมกำลังของตัวเอง!เซียนกระบี่สองพันคนในชุดเกราะออกศึกเข้ามาในเมืองเพียงเพื่อขายม้วนหยก ไม่ใช่อวดโอ่ขุมกำลังจะเป็นอะไร?เถียนเหิงปอขุ่นแค้นจนใบหน้าบิดเบี้ยวเกรี้ยวกราด เถียนหย่งชิงรู้สึกราวกับกลืนกินแมลงวันเข้าไปทั้งตัว มันพลันค้นพบอย่างตื่นตระหนก ว่ามันกลับไม่มีหนทางแก้ปัญหาที่ดี!เกาะเต่าอาจกล้าส่งเซียนกระบี่สองพันคนเข้าไปในเมือง แต่มันไม่ขวัญกล้าบ้าบิ่นถึงปานนั้น! มันเชื่อมั่นในพลังของกองพันเถียนเยี่ย เชื่อว่ากองพันอันดับหนึ่งของพวกมันสามารถบดขยี้เซียนกระบี่สองพันคนนี้ได้ในชั่วพริบตา แต่มันย่อมไม่กล้าลงมือประเจิดประเจ้อถึงเพียงนั้น หากทำศึกใหญ่โตเช่นนั้นกลางเมืองซวีหลิง ก็จะเป็นการท้าทายขีดความอดทนของพรรคซวีหลิงมากเกินไป! ตระกูลเถียนแม้เป็นขุมกำลังอันดับสองในเมืองซวีหลิง แต่หากให้พวกมันต่อกรกับพรรคซวีหลิงตรงๆ เถียนหย่งชิงก็ไม่มีความเชื่อมั่นในโอกาสได้ชัยของพวกมันแล้วหากมิใช่สถานการณ์ที่ต้องแตกดับกันไปข้าง ตระกูลเถียนยังไม่กล้าตอแยโทสะของพรรคซวีหลิงแต่หากยังปล่อยให้อีกฝ่ายกำเริบเสิบสาน
