เช่นนี้ต่อไป มิเท่ากับเป็นการยอมรับว่าฝ่ายพวกมันสู้ผู้อื่นไม่ได้หรือ? นี่ทำให้เถียนหย่งชิงกับพวกรู้สึกอึดอัดจนแทบคลั่งใจตาย กระทั่งเหล่ากิจการร้านค้าที่ร่วมหัวจมท้ายกับตระกูลเถียน ยังรู้สึกอึดอัดขัดข้องไปด้วย!มีคำกล่าวกันว่ามังกรเข้มแข็งไม่รุกรานงูเจ้าถิ่น แต่ ‘งูเจ้าถิ่น’ เช่นพวกมัน กลับไม่มีวิธีจัดการกับคนดื้อด้านกลุ่มนี้ นี่เป็นความเสื่อมเสียหน้าอย่างร้ายกาจ! พวกมันทุกคนยังต้องอาศัยอยู่ในเมืองซวีหลิงต่อไป แล้วจะให้พวกมันเอาหน้าไปไว้ที่ใด?“พี่เถียน ท่านต้องคิดหาวิธีรับมือ! คนนอกเหล่านี้เย่อหยิ่งจองหองนัก พวกมันไม่ไว้หน้าเราแม้แต่น้อย! กล้าดีอย่างไร! พวกมันกล้าดีอย่างไร! เราไม่อาจปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป!” เจ้าของร้านแห่งหนึ่งอดรนทนไม่ไหว ตวาดเอ็ดอึงอย่างเดือดดาลใจถ้อยคำของมันเรียกเสียงร้องรับอย่างเห็นพ้องเป็นเอกฉันท์“ใช่แล้ว! พวกเราไหนเลยจะปล่อยให้คนนอกเหยียบยํ่าอยู่บนศีรษะเราได้? หากเรื่องราวแพร่ออกไป พวกเรายังจะสู้หน้าผู้ใดได้!”“ยโสโอหังจริงๆ! หากไม่สั่งสอนพวกมันสักครา พวกมันคงไม่ทราบว่าฟ้าสูงแผ่นดินตํ่าเป็นอย่างไร!”“ฮา หากให้ข้ากล่าว คนเช่นนี้ต้องถูกทุบตีให้หลาบจำ!”ฟังคนเหล่านี้ผลัดกันกล่าววาจา เถียนหย่งชิงดวงตาสาดประกายเย็นเยียบวูบหนึ่ง ก่อนที่สีหน้าจะกลับเป็นสงบเยือกเย็นดังเดิม มันกวาดตามองไปรอบห้องอย่างยิ้มแย้ม มองไล่ไปทีละคนจากนั้นกล่าวเสียงเนิบนาบ “เถ้าแก่ทุกท่าน พวกท่านล
