จนถึงนอกถนน กระทั่งจั่วม่อเองยังแทบไม่เชื่อ ว่าพวกมันจะเป็นที่นิยมถึงเพียงนี้สิ่งที่ทำให้จั่วม่อรู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้า คือการที่จำนวนผู้เข้าเรียนยังคงเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ทว่าจำนวนเหล่าซือกลับมีจำกัด ศิษย์น้องเฉิงมาโอดครวญหลายครั้งหลายหนแล้ว ว่าผลจากผู้เข้าเรียนจำนวนมาก เริ่มกระทบต่อการบำเพ็ญเพียรประจำวันและการเพาะเลี้ยงสัตว์ปราณของมันห้องเรียนเพาะเลี้ยงสัตว์ปราณมีแต่ศิษย์น้องเฉิงผู้เดียวเท่านั้นที่สามารถสั่งสอนผู้คน ส่วนห้องเรียนฝึกปรือกระบี่ ก็ไม่มีผู้ใดช่วยแทนที่เซี่ยซานกับศิษย์พี่ใหญ่ได้ เช่นเดียวกันกับห้องเรียนเซียนวรยุทธ์ของจงหยูกับอีเจิ้ง บนเกาะมีเพียงพวกมันทั้งสองที่เป็นนักบวชเซน สุดท้ายก็ไม่ต่างจากห้องเรียนเพาะปลูกพืชปราณ ซึ่งมีเพียงจั่วม่อผู้เดียวเช่นกันเห็นผู้คนจำนวนมากเฝ้าวิงวอน เต็มไปด้วยสีหน้าหิวโหยกระหายอยาก โอ้ ไม่ได้การ มีจิงสือมากมายรอคอยอยู่นอกประตูแต่ไม่อาจเข้าไปในถุงเงินของมันได้ ความรู้สึกนี้มัน… …ช่างรู้สึกไม่ดีจริงๆ!จะทำอย่างไรดี?จั่วม่อลูบคาง เริ่มขบคิดใคร่ครวญอย่างจริงจัง
จำนวนพืชหญ้าสมุนไพรปราณและพืชผลข้าวปราณอันน่าตื่นตะลึง ทำให้สมาชิกค่ายจินวูทั้งหมดแย้มยิ้มจนแทบหุบปากไม่ลง สำหรับชาวค่ายจินวู ไม่มีสิ่งใดที่พวกมันชมชอบมากไปกว่าการที่มีวัตถุดิบให้ใช้จนเหลือล้น พวกมันส่วนใหญ่มีฝีมือทางหลอมสร้างยุทธภัณฑ์ ไม่ได้เชี่ยวชาญในด้านหลอมกลั่นโอสถหรือปรุงกลั่นกระ
