เฮฮากันอย่างร่าเริง แต่ทั่วทั้งเกาะมีการเฝ้าระวังอย่างเข้มงวดกวดขันอยู่หลังฉาก ขอเพียงลมพัดใบไม้ไหวสักเล็กน้อย คนเหล่านี้จะลงมือฆ่าฟันโดยไม่ถามไถ่แม้สักครึ่งคำมันอาจจะมาจากวัดมหาพุทธะที่เรียกได้ว่าเป็นสำนักเลื่องชื่อแต่พบพานเหล่ามารร้ายที่ฆ่าคนไม่กะพริบตานี้ ต่อให้พึ่งพาฉากหลังของตน มันไม่เชื่อว่าจะมีประโยชน์อันใดเมื่อมันนึกถึงจินตันบนเกาะ และนักบวชเซนที่ครอบครองพลังอธิษฐานซึ่งอยู่ข้างๆ มันนี่เอง… …อีเจิ้งสงบนิ่งอย่างเรียบๆ ร้อยๆแต่หากเป็นเช่นนี้ เมื่อใดมันจึงสามารถหาโอสถปราณไปรักษาศิษย์พี่ใหญ่ได้เล่า?ทันใดนั้นมันพลันชะงักกึก ปากอ้าตาค้าง ใช่แล้ว! ไฉนมันเส้นผมบังภูเขาเสียได้? ที่แท้มันไม่ใช่ต้องการเพียงแค่โอสถปราณเพื่อรักษาศิษย์พี่ใหญ่หรอกหรือ?เวลานี้มันใช่ไม่อาจเสาะหาโอสถปราณหรือไม่?ย่อมไม่! ต้าเหรินไม่เคยห้ามมันเสาะหาโอสถปราณ มันติดตามคนกลุ่มนี้มาระยะหนึ่ง มีความเข้าใจนิสัยใจคอของต้าเหรินไม่น้อย กล่าวตามความสัตย์ ต้าเหรินไม่ใช่คนพูดยากแม้แต่น้อยทั้งยังเป็นบุคคลที่เต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก เปี่ยมด้วยนํ้าใจไมตรีต่อผู้ใต้บังคับบัญชา หากมันบอกต้าเหรินไปตามตรงว่าต้องการโอสถปราณเพื่อรักษาศิษย์พี่ใหญ่ของมัน ต้าเหรินแน่นอนว่าจะไม่ห้ามมันแล้วยาเหล่านั้นเล่า?นั่นไม่ใช่โอสถปราณที่หายากอันใด!มันนึกถึงระบบแต้มคุณูปการภายในค่าย หากมันมีแต้มมากพอ ก็สามารถแลกเปลี่ยนสิ่งที่ต้องการจากเปาอี้ ต่อให
