่บ้านเองกระมัง?”เถียนหย่งชิงขบคิดอยู่อึดใจหนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า “บอกเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตระกูลเยิ่นต่อกู่เซี่ยงเทียน”เถียนเหิงปอตาลุกวาว “ความคิดอันประเสริฐ!”
อีเจิ้งอารมณ์หม่นหมองอยู่บ้างแม้ว่าหลุดรอดออกมาจากดินแดนบัดซบนั้นแล้ว มันยังคงรู้สึกว่าตกอยู่ในสภาพคล้ายถูกกักบริเวณอยู่ในบ้าน มันเคยลองถามต้าเหรินว่าสามารถปลดปล่อยมันกลับไปยังวัดมหาพุทธะหรือไม่ แน่นอนว่าเป็นไปตามที่คาด ต้าเหรินปฏิเสธทันควันมันเองย่อมทราบว่าต้าเหรินไม่มีทางปล่อยตัวมันไปแน่ มันล่วงรู้เรื่องราวที่ไม่สมควรล่วงรู้มากเกินไป อย่างเช่นการทำลายล้างกองพันของคุนหลุน หากสมองของต้าเหรินไม่มีสิ่งใดผิดปกติเพียงแค่เรื่องนี้เรื่องเดียว ก็เพียงพอให้กักตัวมันเอาไว้ตลอดชีวิตซึ่งความจริง การที่ผู้อื่นไม่ฆ่ามันทิ้งเสียให้สิ้นเรื่องสิ้นราว มันก็ขอบคุณฟ้าดินแล้วเทียบกับคุนหลุน วัดมหาพุทธะไม่นับเป็นอะไรได้ กระทั่งเข่นฆ่าคนของคุนหลุนนับพันๆ ในคราวเดียว ผู้อื่นยังไม่กะพริบตา การจะเชือดมันทิ้งในกระบี่เดียว สำหรับผู้อื่นแล้ว ลำบากเพียงยกมือเท่านั้นอีเจิ้งมีความสามารถในการประมาณตนเป็นอย่างดี ไม่เคยหลงละเมอเพ้อพกกับความคิดที่ไม่อาจเป็นจริง เนื่องเพราะเหตุนี้อารมณ์ของมันจึงยํ่าแย่ลงทุกวันมันยังเคยคิดถึงการหลบหนี แต่ความคิดนี้เพียงปรากฏขึ้นในใจเพียงชั่ววูบ ก่อนจะสลายวับไปอย่างชาญฉลาด คนเหล่านี้แม้ว่ายามไม่ได้ครํ่าเคร่งฝึกฝีมือ มักจะสรวลเส
