“ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป เกาะเมฆแห่งนี้เปลี่ยนชื่อเป็นเกาะเต่า!”จั่วม่อประกาศอย่างเบิกบานใจผู้คนด้านล่างไม่มีผู้ใดตอบสนอง เพียงเหลียวมองหน้ากันไปมาชั่วอึดใจให้หลัง ผู้ที่ขวัญกล้าบังอาจที่สุดในหมู่พวกมัน เหลยเผิงค่อยถามเสียงอ่อย “ต้าเหรินไฉนเรียกว่าเกาะเต่า?”“เป็นไร? เจ้าคิดว่านามนี้ไม่ดีพอใช่หรือไม่?” จั่วม่อเหลือบมองด้วยหางตา ลากเสียงถามช้าๆ“ไม่ไม่! ย่อมไม่ใช่เช่นนั้น!” เหลยเผิงรีบโบกมือเป็นพัลวัน ลนลานจนหน้าแดงกํ่า กล่าวอ่อยๆ ว่า “เพียงแต่ เพียงแต่ ชื่อนี้มัน… …มันไม่ค่อย… …ดูไม่ค่อยยิ่งใหญ่นัก?”คนอื่นๆ ล้วนมีสีหน้าคับข้องใจเช่นกันจั่วม่อแค่นเสียงเฮอะ กล่าวอย่างดูถูกดูแคลน “ลูกเต่าพันปีเต่าหมื่นปี เคยได้ยินหรือไม่?”“เคยได้ยินขอรับ!” ผู้คนผงกศีรษะอย่างพร้อมเพรียง“คนยิ่งชีวิตยืนยาวเท่าใด ยิ่งสามารถทำกำไรได้มากเท่านั้น”จั่วม่อกระตุ้นเตือนทุกผู้คนด้วยสุ้มเสียงเปี่ยมความนัย “ลองดูบุคคลที่ยิ่งใหญ่เหล่านั้น อวดโอ่วางท่า แล้วเป็นไร พวกมันล้วนเป็นปิศาจอายุสั้น!เพราะเหตุใดเล่า? ยังมิใช่เพราะพวกมันโดดเด่นสะดุดเกินไปหรือ! เคยได้ยินประโยคนี้หรือไม่… …”จั่วม่อนึกไม่ออก ต้องขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่“ประโยคใด?” ผู้คนด้านล่างคอยืดคอยาว รอฟังประโยคถัดไปอย่างจดจ่อ“อ้อ ข้าจำได้แล้ว” จั่วม่อจิตใจพลุ่งพล่าน กางสองแขนกว้างมองขึ้นไปบนท้องฟ้า ลากเสียงคล้ายร่ายบทกวี สุ้มเสียงเต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก ท
