ให้มาก ผู้ที่เพียงลงมือคราเดียวก็สามารถฆ่าล้างตระกูลเยิ่น ไม่ใช่ผู้ที่เหล่าคนตัวเล็กๆ เช่นเราจะตอแยได้!”เรื่องราวเป็นไปตามที่ซางเว่ยหมิงคาดเอาไว้ เมืองซวีหลิงกำลังอึกทึกครึกครื้นกับข่าวที่ว่าตระกูลเยิ่นพินาศสิ้น บรรดาเกาะเมฆที่อยู่ในละแวกเกาะเต่า ถึงกับทำท่าราวกับว่าพวกมันเผชิญศัตรูตัวฉกาจ หวั่นเกรงว่ากลุ่มคนที่ไม่ทราบความเป็นมาเหล่านี้ จะมีจิตเจตนามุ่งร้ายต่อพวกมัน
บ้านตระกูลเถียน เหล่าผู้อาวุโสที่รับผิดชอบกิจการหลัก ล้วนมารวมตัวกันในห้องโถงด้วยสีหน้าเครียดขรึม“นึกไม่ถึงว่าตระกูลเยิ่นจะจบสิ้นอย่างง่ายดายเช่นนี้” เถียนหย่งชิงทอดถอน “สามจินตันแห่งตระกูลเยิ่นจากไปแล้ว โลกช่างเปลี่ยนไปเร็วเหลือเกิน”“วาจาไร้สาระอย่าได้กล่าว” เถียนเหิงปอสีหน้าไร้อารมณ์ความรู้สึก “กลุ่มคนที่ไม่ทราบความเป็นมาเข้ายึดครองเกาะเมฆตระกูลเยิ่นแล้ว นั่นเป็นดินแดนที่เรามุ่งเป้าเอาไว้แต่แรก! ท้องทุ่งปราณหนึ่งหมื่นห้าพันหมู่ มิหนำซํ้ายังเป็นท้องทุ่งปราณระดับสี่ถึงสามพันหมู่ ที่หลงเหลือก็ล้วนแล้วแต่เป็นท้องทุ่งปราณระดับสาม! ยังไม่ต้องเอ่ยถึงใยไหมเมฆารินไหลที่ผลิตได้เฉพาะเกาะแห่งนี้ ความมั่งคั่งของตระกูลเยิ่นล้วนมาจากของสิ่งนี้!”“หากเราสามารถครอบครองเกาะเมฆตระกูลเยิ่น พลังอำนาจของเราจะต้องพุ่งทะยานขึ้นไปอีกขั้นเป็นแน่!” ผู้อาวุโสอีกคนกล่าว“คิดไม่ถึงว่าจะถูกกลุ่มคนนอกชิงตัดหน้าไปเสียก่อน!”ทุกผู้คนล้วนเงียบงัน ตระกูลเถ
